Ο Ίθαν ξεροκατάπιε. Αργά και διστακτικά, πέρασε κάτω από την πύλη και αντίκρισε το εσωτερικό της πόλης.

Χαμηλά, πετρόκτιστα κτήρια κάλυπταν από άκρη ως άκρη τις χρωματισμένες γειτονιές της και οι πλακόστρωτοι δρόμοι ήταν γεμάτοι ανθρώπους με καλάθια και εργαλεία. Κάποιοι άπλωναν μπουγάδα στα στενά σοκάκια της ενώ μικρά παιδιά έτρεχαν παντού τριγύρω.

Οι πύλες σφράγισαν πίσω.

«Αναφέρατε στον διοικητή» διέταξε ο Γκάρικ την ομάδα του. «Θα τον πάω εγώ στη Θύρα.» Έπειτα γύρισε κι ένευσε προς το αγόρι να ακολουθήσει. Οι δυο τους περπάτησαν πλάι πλάι προς το κέντρο της πόλης δίχως να ανταλλάξουν κουβέντα.

Κάθε τόσο, πολεμιστές με τις πανοπλίες τους, σαν κι αυτούς που έφεραν τον Ίθαν στην πόλη, κοντοστέκονταν για να χαιρετήσουν τον Γκάρικ.

Όταν έφτασαν μπροστά σε ένα μακρόστενο μέγαρο, ο Ίθαν σταμάτησε για να διαβάσει τη μεγάλη επιγραφή στο κατώφλι της εισόδου: «Δημαρχείο της Ώριγκεϊτ».

Ο Γκάρικ από μπροστά τράβηξε το σχοινί, τραντάζοντας τον Ίθαν. Ο νεαρός τινάχτηκε απότομα μπροστά και μετά άφησε μια κοφτή εκπνοή από τη μύτη, καρφώνοντας τον πολεμιστή με ένα αιχμηρό βλέμμα πριν βηματίσει προς τα μέσα.

Αφού βάδισαν για λίγο στους ευρύχωρους διαδρόμους του Δημαρχείου, μπήκαν σε ένα γραφείο όπου μια κοντή γυναίκα με ξανθά μαλλιά ήταν ήδη βουτηγμένη σε τόμους και έγγραφα. Ντυμένη απλοϊκά, δεν έμοιαζε καθόλου με πολεμίστρια.

«Τι μου κουβάλησες πάλι;» είπε η Θύρα χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από τα χαρτιά της.

«Ένας ακόμα» αποκρίθηκε ο Γκάρικ.

Η Θύρα γύρισε μια σελίδα στο ημερολόγιο μπροστά της, αφήνοντας έναν αναστεναγμό. «Πώς σε λένε, νεαρέ;»

«Ίθαν.»

«Επώνυμο.»

Ο Ίθαν σφίχτηκε.

«Σου αρέσουν τα αστεία, νεαρέ;» είπε η Θύρα, σηκώνοντας απότομα το βλέμμα κατά πάνω του. «Απάντα αν θες να παραμείνεις ζωντανός.»

«Δεν… ξέρω.»

Η μεσήλικη γυναίκα λύγισε το κεφάλι στο πλάι κι έπειτα κοίταξε και πάλι τα χαρτιά της. «Μου φαίνεται πως δεν εκτιμάς και πολύ τη ζωή σου.» Γύρισε μια ακόμη σελίδα. «Όχι ότι με νοιάζει. Για να καθαρίζεις τουαλέτες καλός είσαι. Ή μήπως να σε στείλουμε από εκεί που ήρθες; Είμαι βέβαιη πως οι πρωτόγονοι θα χαρούν πολύ να σε κατασπαράξουν.»

Πρωτόγονοι. Ο Ίθαν αναρρίγησε. Έτσι τους έλεγαν; «Δεν ξέρω» επέμεινε.

Η Θύρα σταμάτησε και τον εξέτασε για λίγο. «Τι εννοείς δεν ξέρεις; Από δέντρο φύτρωσες; Πού είναι η οικογένειά σου;»

«Δεν γνωρίζω…» αποκρίθηκε ο Ίθαν χαμηλόφωνα. «Δε θυμάμαι.»

Η Θύρα σήκωσε ένα φρύδι. «Τι δουλειά είχες εκεί έξω, ολομόναχος στο δάσος;»

Ο έφηβος δεν αποκρίθηκε, μόνο κατέβασε το κεφάλι.

Ο Γκάρικ δίπλα του έβγαλε μια νευρική εκπνοή, σουφρώνοντας τα χείλια. «Άκου, μικρέ. Εδώ δεν κάνουμε πλάκα. Καλά θα κάνεις να συνεργαστείς. Τι είσαι; Απ’ αυτούς τους άθλιους λιποτάκτες; Μίλα!»

«Δεν θυμάμαι τίποτα!» ξέσπασε ο Ίθαν με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα.

Η Θύρα τον παρατήρησε για μια στιγμή με το χέρι στο πηγούνι της.

Ο Ίθαν σήκωσε αργά τα μελιά του μάτια κατά πάνω της, ανασηκώνοντας τα φρύδια.

«Πήγαινέ τον να τον εξετάσουν» είπε η Θύρα, κάνοντας ένα νόημα στη βοηθό της.

Η βοηθός έγνεψε, πήρε το σχοινί από τα χέρια του Γκάρικ και τράβηξε τον Ίθαν προς την έξοδο.

Ο Ίθαν χαμήλωσε τους ώμους και ακολούθησε σκυθρωπός.

Μόλις βγήκαν από το γραφείο, η Θύρα στραβοκοίταξε τον Γκάρικ ξεφυσώντας. «Πολιτογράφηση και εμπόριο» γκρίνιαξε με στόμφο, κουνώντας το χέρι μια δεξιά και μια αριστερά. «Αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί μου φέρνετε κάθε τόσο κι από ένα τέτοιο παιδί.»

Ο Γκάρικ συνοφρυώθηκε. «Κάποτε ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί!»

Η Θύρα κούνησε ελαφρά το κεφάλι. «Είναι όλος δικός σου, τότε. Βάλ’ τον με τους άλλους. Αν αξίζει, απέκτησες έναν καινούργιο δόκιμο. Ειδάλλως, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις μαζί του. Έχω ήδη αρκετά προβλήματα εδώ.»

***

Την ίδια στιγμή, στην αντίθετη πτέρυγα του Δημαρχείου, οι σύμβουλοι της Ώριγκεϊτ κάθονταν περίσκεπτοι γύρω από το πλατύ τραπέζι της αίθουσας συνεδριάσεων.

Από την κορυφή του τραπεζιού, ένας ψηλός, μελαμψός άντρας σάρωσε τους παρευρισκόμενους έναν προς έναν με ένα σοβαρό βλέμμα. «Συνεχίζουν οι αναφορές από την Έσπεργκεϊτ» είπε πριν καθίσει στη σκαλιστή του καρέκλα. «Φημολογείται ότι το Ρήγμα ετοιμάζει εισβολή.»

Ένας σύμβουλος με αραιά, άσπρα μαλλιά και ρυτιδιασμένο δέρμα σήκωσε αμέσως τους ώμους. «Και λοιπόν; Από εμάς περιμένουν να τους σώσουμε; Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.»

«Ντάρβεν» του απάντησε εκείνος με βροντερή φωνή, «οι πόλεις μας στηρίζονται στην ενότητα. Αν τους αφήσουμε στην τύχη τους, δεν υπάρχει μέλλον για κανέναν μας».

Ο Ντάρβεν γέλασε ειρωνικά. «Φοβήθηκες και το Ρήγμα τώρα, άρχοντα Κάελ; Πόσο έπεσε το ανάστημά σου…»

«Μπορεί να μην υπερέχουν σε δύναμη» αντέτεινε ο Κάελ με σοβαρό ύφος, «αλλά έχουν επιρροή. Όλο και περισσότεροι λιποτάκτες στρατολογούνται». Έγειρε στην πλάτη του καθίσματος και κούνησε έντονα το δάχτυλο. «Σύντομα θα εξελιχθούν σε υπολογίσιμη δύναμη.»

Ο Ντάρβεν πήρε μια υπεροπτική έκφραση. «Δεν λες να το καταλάβεις… Ο πραγματικός εχθρός είναι στα βουνά. Τα υπόλοιπα τα έχουμε υπό έλεγχο.»

Η αίθουσα πλημμύρισε από μουρμουρητά.

«…δεν έχουμε δουλειά στα δυτικά…»

«…κι αν μετά επιτεθούν σε εμάς;…»

«…δεν θα τολμούσαν να έρθουν μέχρι την ανατολική πεδιάδα…»

«…η αλληλεγγύη είναι απλά ιδεαλισμός…»

Ο Κάελ παρέμεινε σκεπτικός, χαϊδεύοντας απαλά την κάθετη, μακριά ουλή κοντά στα σκούρα καστανά του μάτια.

Ένα μπαστούνι χτύπησε δυο φορές στο πάτωμα. Η αίθουσα σίγησε αμέσως και όλα τα βλέμματα καρφώθηκαν στα κατάλευκα μάτια ενός γέροντα που στηριζόταν μαλθακά στο πατρογονικό του ραβδί.

«Δάσκαλε, Σόλβαρ» είπε ο Κάελ, σταυρώνοντας τα χέρια στο τραπέζι. «Τι σκέφτεσαι;»

Ο Σόλβαρ γύρισε τα τυφλά του μάτια προς τον Ντάρβεν. «Ήμασταν παιδιά όταν η διχόνοια ανάμεσα στους μονομάχους προκάλεσε τον Μεγάλο Αφανισμό» είπε με μια σπαστή φωνή. Έπειτα κατέβασε το κεφάλι, εκπνέοντας αργά. «Η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί. Ποτέ! Το τίμημα ήταν αβάσταχτο.»

Ο Ντάρβεν έσφιξε τα δόντια, μα πριν προλάβει να απαντήσει, ο Κάελ σηκώθηκε μονομιάς, προτάσσοντας το θηριώδες ανάστημά του. «Θα στείλουμε βοήθεια. Αλλά όχι όση ζήτησαν. Κινδυνεύουμε και εμείς.» Το βλέμμα του κλείδωσε σε έναν χρωματιστό χάρτη που κάλυπτε όλη την επιφάνεια του τοίχου απέναντί του. «Όλη η Ουράνοβα κινδυνεύει… Ως Ύπατος, πρέπει να διατηρήσω την ισορροπία.»

***

Αργότερα την ίδια μέρα, η βοηθός της Θύρας οδήγησε τον Ίθαν έξω από έναν περιφραγμένο χώρο που εκτεινόταν μέχρι τα δυτικά τείχη. «Είναι μια χαρά υγιής» είπε στον Γκάρικ που βάσταζε το κορμί του στην πέτρινη περίφραξη. «Ίσως γίνει και μονομάχος μια μέρα.»

Ο Γκάρικ ανασηκώθηκε, εξετάζοντας το αγόρι με ένα μειδίαμα. «Ούτε για ξύλινο σπαθί δεν είναι.»

«Έτσι δεν είναι όλοι;» είπε η βοηθός καθώς έλυνε τα χέρια του Ίθαν.

Ο Ίθαν έτριψε τους κοκκινισμένους του καρπούς κι έπειτα γύρισε ένα απότομο βλέμμα στον Γκάρικ.

Ο Γκάρικ άφησε ένα δυνατό γέλιο που το έκοψε απότομα. «Ακολούθα.»

Καθώς πέρασαν τις πλατιές ξύλινες πόρτες, ένα ακάλυπτο προαύλιο γεμάτο ομοιώματα και εμπόδια ανοίχτηκε μπροστά τους. Δεκάδες αγόρια και κορίτσια στην ηλικία του Ίθαν έτρεχαν και πηδούσαν εμπόδια ή ξιφομαχούσαν σε παρατάξεις, ενώ από τις άκρες του χώρου, μεσήλικες πολεμιστές φώναζαν εντολές και παρατηρήσεις.

Ο Γκάρικ έσφιξε τον ώμο του Ίθαν και τον τράβηξε κατά τις κερκίδες. «Θα μάθεις» είπε με βαριά φωνή, κοιτάζοντας αγέρωχος τους εκπαιδευόμενους. «Αν επιζήσεις.»

Ο Ίθαν κοιτούσε αποσβολωμένος εδώ κι εκεί, στρέφοντας το κεφάλι αστραπιαία όπου άκουγε ατσάλι να χτυπά ατσάλι. Το στομάχι του γουργούριζε ασταμάτητα και παραπατούσε από τη ζαλάδα.

Όταν έφτασαν στις κερκίδες, ο Γκάρικ τον έσπρωξε με δύναμη και ο Ίθαν βούλιαξε στο κάθισμα, αφήνοντας ένα βογγητό.

«Κοίτα» είπε ο Γκάρικ, μαλακώνοντας το πρόσωπο.

Ο Ίθαν τον κοίταξε αναψοκοκκινισμένος και μετά μάλαξε για λίγο τον αυχένα του και κοίταξε στον υπαίθριο χώρο.

Η εκπαίδευση κράτησε μέχρι τη δύση, ώσπου εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενοι εγκατέλειψαν τον χώρο.

Ο Γκάρικ βούτηξε πάλι τον Ίθαν από τον ώμο και τον οδήγησε ανάμεσα στα φεγγαρόλουστα σοκάκια της Ώριγκεϊτ που ήταν ακόμη γεμάτα κόσμο. Ο Ίθαν ακολουθούσε με βαριά βήματα, επικεντρωμένος στον επίμονο πόνο που ένιωθε στο στομάχι.

Φτάνοντας σε ένα ανοιχτό προαύλιο, είδαν ένα νεαρό αγόρι να πλένει χιτώνες δίπλα σε μια κοντή ελιά.

«Εσύ. Εκεί!» φώναξε ο Γκάρικ με αυστηρό τόνο. «Πάρε τούτον εδώ και δείξ’ του πού θα κοιμάται.»

Το αγόρι τινάχτηκε στον αέρα και βάρεσε προσοχή. «Μάλιστα, κύριε. Δάσκαλε. Κύριε!»

Ο Γκάρικ χασκογέλασε κι έπειτα σκούντηξε τον Ίθαν στην πλάτη. «Ένα μάτσο άχρηστα σκουπίδια είστε όλοι.»

Καθώς απομακρυνόταν, τα δυο αγόρια στέκονταν πλάι πλάι ευθυτενώς. Ο Ίθαν, όμως, κατέβασε τον ένα ώμο και ανοιγόκλεινε επίμονα τα μάτια του που έτσουζαν.

«Έλιον» ψέλλισε ο νεαρός δίπλα του δίχως να κουνηθεί.

Ο Ίθαν εστίασε με δυσκολία στο αγόρι, αλλά οι μορφές γύρω όλο και θόλωναν, μέχρι που μια μαυρίλα κάλυψε τα πάντα. Όταν ξανάνοιξε τα μάτια, ήταν ήδη ανάσκελα σε ένα κρεβάτι. Ο Έλιον καθόταν στο πλάι, κρατώντας έναν λύχνο που φώτιζε αμυδρά το χαμογελαστό του πρόσωπο. «Το παράκανες σήμερα. Αλλά μπράβο! Τουλάχιστον είσαι ακόμα ζωντανός.»

Ο Ίθαν δεν αποκρίθηκε. Μία σούπα μπροστά του, πλημμυρισμένη στις πατάτες, του είχε τραβήξει όλη την προσοχή.

«Για σένα είναι» είπε ο Έλιον, σπρώχνοντας το πιάτο προς το μέρος του.

Ο Ίθαν άρπαξε το πιάτο με τα δυο χέρια και άρχισε να καταβροχθίζει το φαγητό σαν αγρίμι.

Ο Έλιον άφησε μια χαλαρή εκπνοή, γέρνοντας το κεφάλι στο πλάι. Συνέχισε να κοιτάζει για λίγο, χαμογελώντας ελαφρά, ώσπου άφησε τον λύχνο σε ένα κομοδίνο και τινάχτηκε όρθιος, πιέζοντας τα χέρια στα γόνατά του. «Πέσε κοιμήσου. Θα τα πούμε το πρωί.»

Με το στόμα γεμάτο, ο Ίθαν σήκωσε το κεφάλι και γράπωσε τον καρπό του Έλιον.

«Τι έγινε;» απόρησε εκείνος, γυρνώντας απότομα με ένα ορθάνοιχτο βλέμμα.

Ο Ίθαν κατάπιε βιαστικά. «Ευχαριστώ» ψιθύρισε. «Ίθαν.»

Το πρόσωπο του Έλιον μαλάκωσε πάλι. «Χάρηκα. Μην ανησυχείς, Ίθαν. Θα ταιριάξεις μια χαρά εδώ.»

Ο Ίθαν ελευθέρωσε το χέρι του Έλιον και προσηλώθηκε ξανά στο γεύμα. Ούτε κατάλαβε πότε έμεινε μόνος.

***

Το επόμενο πρωί, κάποιες ηλιαχτίδες που διαπερνούσαν τα ξεφτισμένα κουρτινάκια του παραθύρου έπεσαν στο πρόσωπο του Ίθαν. Άνοιξε με δυσκολία τα μάτια και έμεινε να κοιτάζει στη γωνία του ταβανιού όπου μια αράχνη αναπαυόταν αγκυλωμένη πάνω στον ιστό της. Από έξω ακούγονταν φωνές και γέλια, αλλά ο θάλαμος έμοιαζε άδειος. Τι είναι αυτό το μέρος; Τα άκρα του ξαφνικά μυρμήγκιασαν και ένας κόμπος τον έπιασε ψηλά στο στήθος.

«Ξύπνησες;» μια φωνή ακούστηκε από την είσοδο του θαλάμου.

Ο Ίθαν γύρισε στο πλάι να δει, σκανάροντας το αγόρι που πλησίαζε. Ήταν ένας λεπτοκαμωμένος έφηβος γύρω στα δεκαπέντε με έντονα ζυγωματικά και ανοιχτόχρωμα μαλλιά.

Το αγόρι στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι του Ίθαν κι έβαλε το χέρι στο στήθος. «Έλιον, θυμάσαι;»

Ο Ίθαν έγνεψε καταφατικά.

«Δεν σηκώνεσαι σιγά σιγά;» είπε ο Έλιον, κουνώντας το χέρι. «Έχουμε δουλειές. Κι εσύ έχεις τα μαύρα σου τα χάλια.»

Ο Ίθαν ένιωθε ολόκληρο το κορμί του μουδιασμένο αλλά με μια ώθηση, κατέβασε τα πόδια στο πάτωμα και στάθηκε στο κρεβάτι καθιστός. Όλα τα κρεβάτια γύρω ήταν προσεκτικά στρωμένα λες και κανείς δεν είχε κοιμηθεί στο θάλαμο τη νύχτα. Έτριψε για λίγο τα πρησμένα μάτια του και αφού άφησε έναν ελαφρύ αναστεναγμό, σηκώθηκε.

«Αυτός είναι ο στρατώνας των δόκιμων» άρχισε ο Έλιον, ανοίγοντας διάπλατα τα χέρια, καθώς περπατούσαν στο διάδρομο του κτηρίου. Ξαφνικά, ύψωσε το δάχτυλο. «Εδώ είναι η κουζίνα» είπε, δείχνοντας μία πόρτα στα δεξιά, «κι εκεί η τραπεζαρία» συνέχισε, γυρνώντας το χέρι από την άλλη. Όταν πια έφτασαν στο τέλος του διαδρόμου, έκανε νόημα στον Ίθαν να μπει στην τελευταία πόρτα.

Ο Ίθαν μπήκε στον χώρο με το κεφάλι τεντωμένο, στρέφοντας το βλέμμα ολόγυρα. Διάφορες μεγάλες λεκάνες που έμοιαζαν με μπανιέρες ήταν τοποθετημένες σε δυο σειρές ενώ ξύλινοι πάγκοι με διπλωμένες πετσέτες πάνω και μερικές στάμνες γεμισμένες με νερό βρίσκονταν στις άκρες του δωματίου.

Ο Έλιον έβγαλε μερικά μάλλινα εσώρουχα από ένα ντουλάπι και ύστερα έπιασε έναν γκρίζο χιτώνα από μια κρεμάστρα καρφωμένη στον τοίχο. «Όλοι αυτά φοράμε» είπε, προσφέροντάς τα στον Ίθαν προτού βγει έξω.

Ο Ίθαν τα πήρε όλα στα χέρια χωρίς να πει λέξη.

Μόλις έμεινε μόνος στο θάλαμο, μπήκε στη μπανιέρα και τρίφτηκε με ένα σαπούνι που βρήκε παρατημένο στον πάτο. Μετά ξεπλύθηκε με το κρύο νερό από μια στάμνα και ντύθηκε. Τα τραχιά υφάσματα έγδερναν το δέρμα του και όσο κι αν τα τραβούσε και τα τέντωνε, η φαγούρα δεν υποχωρούσε.

Το βλέμμα του έπεσε σε ένα μακρόστενο παράθυρο πέρα από τα λουτρά. Πλησίασε αργά και κοίταξε την αντανάκλασή του με στραβωμένο κεφάλι.

«Τα κουρέλια που φορούσες πέταξέ τα καλύτερα» είπε ο Έλιον χαχανίζοντας καθώς έμπαινε και πάλι στο θάλαμο με δυο δερμάτινες μπότες στο χέρι.

Ο Ίθαν γύρισε μονομιάς, κάνοντας ένα νεύμα κι έπειτα επέστρεψε στον πάγκο όπου είχε αφήσει τα παλιά του ρούχα και τα έκανε ένα κουβάρι. Έμεινε για λίγο να τα κοιτάζει χωρίς να πει τίποτα, ώσπου πήρε μια βαθιά εισπνοή, σφίγγοντάς τα στα χέρια, και με μια κίνηση τα πέταξε σε ένα καλάθι. Όταν πια φόρεσε και τις μπότες, στάθηκε όρθιος, σουλουπώνοντας το χιτώνα του.

Ο Έλιον τον πλεύρισε και πέρασε το χέρι πάνω από τον ώμο του. «Ώρα για μάχες!» αναφώνησε, τραβώντας τον προς τα έξω.

Οι δυο τους ξεκίνησαν να κατηφορίζουν τον δρόμο έξω από τους θαλάμους.

«Δεν μου είπες. Από πού είσαι;» ρώτησε ο Έλιον, παρατηρώντας τον Ίθαν που έσερνε τα πόδια με σκυμμένους ώμους.

«Δεν… ξέρω» μουρμούρισε ο Ίθαν με το βλέμμα καρφωμένο στο σκονισμένο δρόμο.

«Άρα… είσαι σαν κι εμένα» είπε ο Έλιον με σιγανή φωνή. «Σ’ αυτή την πόλη, μόνο αν είσαι μονομάχος σε σέβονται.»

Ο Ίθαν κοντοστάθηκε, γουρλώνοντας τα μάτια. «Δεν είσαι από δω;»

«Όχι, όπως και οι περισσότεροι. Με βρήκαν οι μονομάχοι όταν ήμουν μωρό και με περιμάζεψαν. Έκτοτε ζω εδώ.»

Ο Ίθαν κατέβασε τους ώμους. «Κατάλαβα… και η οικογένειά σου;»

«Δεν τους γνώρισα ποτέ» απάντησε ο Έλιον, σηκώνοντας τους ώμους. «Μου είπαν ότι με βρήκαν να παίζω σε ένα λιβάδι στη λίμνη Αδλίδα. Ίσως με είχαν εγκαταλείψει. Ίσως να ήμουν ο μόνος που είχε απομείνει…» Το πρόσωπο του Έλιον σκοτείνιασε προς στιγμήν, αλλά το γύρισε σε ένα πλατύ χαμόγελο. «Δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν ήμουν τόσο χάλια όσο εσύ χθες.»

Ο Ίθαν τον κοίταξε λοξά και καθώς τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, ανταπέδωσε ένα βεβιασμένο χαμόγελο.

Όταν έφτασαν στον χώρο εκπαίδευσης, οι δόκιμοι στέκονταν ήδη σε παράταξη. «Πάρε θέση, Ίθαν» είπε ο Έλιον, σκουντώντας τον στην πλάτη. «Τώρα αρχίζει το καλό.»

Ο Ίθαν ένευσε αντανακλαστικά και βάδισε προς τους υπόλοιπους. Η καρδιά του χτυπούσε όλο και πιο δυνατά και οι παλάμες του ίδρωναν, αλλά στο μυαλό του ακούγονταν μόνο τα λόγια του Έλιον σε επανάληψη: «Σ’ αυτή την πόλη, μόνο αν είσαι μονομάχος σε σέβονται.»