[ΔΕΛΤΑ]

Προσευχή στον ήλιο

Μέρες, λοιπόν, επέρασαν και νύχτες και βδομάδες

Κι οι καμαριέρες δούλευαν σαν δέκα μαστοράδες

Η εποχή ξεκίνησε, ερχόταν καλοκαίρι

Για τους τουρίστες οι τρανοί φυλάγανε καρτέρι

Τη Δέσπω τη συνήθισαν βουβή να τριγυρνάει

Η δε Λενιώ σιγόνταρε που τόσο την πονάει

Η μουγκαμάρα χώθηκε στη μίζερη ζωή της

Μα η Δέσπω δεν απώλεσε ποτέ την προσμονή της

«Μια μέρα, ήλιε, μια στιγμή, το Γιώργη να μου φέρεις»

Έλεγε από μέσα της «τον πόθο μου τον ξέρεις»

Και σαν δεκαπενταύγουστος πλησίαζε στη νήσο

Με τη Λενιώ εγύρναγαν απ’ το ξωκλήσι πίσω

«Αχ, Δεσποινάκι μου γλυκό, η Παναγιά μαζί σου»

Μία γριούλα φώναξε, «τη χάρη της θυμήσου

Θα σε γιατρεύσει αν της πεις». Έβγαλε το μαντήλι

Και μια μακριά μετάνοια έκανε στο καντήλι

«Δέσπω, τα λέμε αύριο» είπ’ η Λενιώ, φιλώντας

Στο σταυροδρόμι σταυρωτά τη Δέσπω χαιρετώντας

Την ώρα δεν την έβλεπε η Δέσπω ν’ αποκάμει

Στο παραθύρι της να δει το νιο με το καλάμι

Αλλ’ όπως πορευότανε, σκυφτή, ταπεινωμένη

Στην αποβάθρα φάνηκε ο Γιώργης ν’ αναμένει

Έτρεξε και φουρλιάχτηκε πίσ’ από έν’ αμάξι

Ο Γιώργης μη τυχόν τη δει και πάλι την εκράξει

Ψαράς έμπειρος ήτανε και θαλασσοδαρμένος

Μα σαν περίεργα νά ‘στεκε, σα νά ‘ταν μεθυσμένος

Μάλλον τα έτσουξε ξανά στο άθλιο ταβερνάκι

Γύρναγε και κουτούλαγε παγκάκι στο παγκάκι

Ακόμα κι έτσι έλουζε η αίγλη τη μορφή του

Βασιλική κι ας λάσπωσε όλ’ η περιβολή του

Τύλιξε τα μανίκια του μέχρι και τον αγκώνα

Κι η Δέσπω πίσω έλιωνε για τον απατεώνα

Ξάφνου μια γλίστρα έφαγε δίπλα στο ακρωτήρι

Και η φιγούρα χάθηκε του δόλιου του μπατίρη

«Χριστέ μου!» η Δέσπω έκρωξε, σκούζοντας σα κοράκι

Και μ’ ένα σάλτο βρέθηκε μπροστά στο κυματάκι

Ο Γιώργης ήταν άφαντος, η θάλασσα η μαύρη

Τον εκατάπιε ζωντανό, τον έφαγαν οι γαύροι

Ξέσκισε τα υφάσματα απ’ τ’ άσπρο φόρεμά της

Και βούτηξε χωρίς να δέσ’ η Δέσπω τα μαλλιά της

Αναίσθητο τον έσουρε έξω το φουκαριάρη

Φιλί ζωής γι’ αυτήν κι αυτόν τού ‘δωσε «Που να πάρει!»

Το στέρνο του εκόντεψε να του το διαλύσει

Μέχρι απ’ τα πνευμόνια του τη θάλασσα να φτύσει

Τα μάτια μόλις άνοιξε, τινάχτηκε «Λενιώ μου!»

Είπε κοιτώντας γύρω του, «Θα πάω απ’ το μυαλό μου»

Η Δέσπω εκοκκίνισε, μάζεψε μιαν ανάσα

Σηκώθηκε και έφυγε μακριά απ’ το μπαγάσα

«Κάτσε. Ποια είσαι; Και πού πας; Δεν είσαι η Λενιώ μου

Μη φεύγεις, σε παρακαλώ, έσωσες το χαμό μου»

Η Δέσπω, όμως, έβγαλε χρυσά φτερά στα πόδια

Και χάθηκε ανάμεσα σε λάμπες και καλώδια

Ο Γιώργης έμεινε εκεί, τρίβοντας τον αυχένα

Αυτό που μόλις έγινε δεν είπε σε κανένα

Μόνο στη Μεγαλόχαρη που γιόρταζε προσήλθε

Και μια λαμπάδα σαν κι αυτόν άναψε που συνήλθε