Η Δέσπω λειτουργήθηκε πρωί την άλλη μέρα
Με τη Λενιώ στην εκκλησιά και τη γριά πιο πέρα
«Θε μου, αυτή η καρδούλα μου, χτυπάει σαν ταμπούρλο»
«Κοίτα» ψιθύρισ’ η Λενιώ, «φάνηκε και το βούρλο»
Η Δέσπω έσφιξε καλά τα μάτια και τα χείλη
Τον Γιώργη με πουκάμισο συνόδευαν δυο φίλοι
«Τι ήρθ’ αυτός ο άχαρος στην εκκλησιά να κάνει;
Τώρα τον θρησκευόμενο τάχα μου παριστάνει;»
Η Δέσπω τη διέκοψε, της βούτηξε το χέρι
Τα χθεσινά της έγραψε κατά το μεσημέρι
«Αμάν, τι σού ‘λαχε ξανά, φτωχή μου Δεσποινούλα»
Είπ’ η Λενιώ, «δεν ηρεμεί η μαύρη σου ψυχούλα»
Και πέρασε κι άλλος καιρός κι η Δέσπω είχε μάθει
Να ζει με την κατάρα της κι ότ’ η μιλιά εχάθη
Ξεχειμωνιάσανε βαριά με παγωμέν’ αγέρια
Και ήρθ’ η άνοιξη αργά στου Γιώργη τα λημέρια
«Σού ‘χει κολλήσει στο μυαλό. Σιγά, πώς κάνεις έτσι;»
Είπε στο Γιώργη ο φίλος του, ψήνοντας κοκορέτσι
«Θε να της πω ευχαριστώ που μ’ έβγαλ’ απ’ τον πάτο»
Ο Γιώργης αποκρίθηκε, «χρωστώ στο κάτω κάτω»
«Τι να σου πω βρε καψερέ, την ψάχνεις ένα χρόνο
Μπορεί να ήταν στο νησί για διακοπές και μόνο»
«Όχι, στο λέω Κωνσταντή, την έχω συναντήσει
Αλλά πού, πότε και γιατί, δεν έχω συγκρατήσει»
«Αυτή στο νου σου το Λενιώ έχει αντικαταστήσει
Και στην ταβέρνα μοναχό με έχεις παρατήσει»
«Στην Παναγιά το έταξα να την ευχαριστήσω
Αυτήνε που με έσωσε να αποκαταστήσω»
«Βρε τι μας λες, χαλάρωσε, στον εικοστό αιώνα
Κάνε μια τελευταία ευχή και άσε τον αγώνα»
«Την πήρα την απόφαση, δεν μένω εδώ, θα φύγω
Σε μοναστήρι θα κλειστώ, σας χαιρετώ σε λίγο»
«Βρε τι χαζός που γίνεσαι, μανία με τη μία
Και τώρα μ’ άλλη κόλλησες και ψάχνεις ευκαιρία»
«Τώρα που τό ‘πες τη Λενιώ θα πα να χαιρετήσω
Ζωή καλή να ευχηθώ, το χρέος μου να σβήσω»
«Τι να σου πω; Αν θες πετάς τη νιότη στα σκουπίδια
Καλύτερα να πήγαινες βοσκός με χίλια γίδια
Μοναχική ‘ναι κι η ζωή στα όρη του νησιού μας
Μη μπλέκεις με παπαδαριό, δεν είναι του καιρού μας»
«Νά ‘σαι καλά, βρε Κωνσταντή, μα ξέρω γω τι κάνω
Μίλησα στον ηγούμενο του Α-Γιαννιού απάνω
Μια στάση κάνω στο Λενιώ και φεύγω να προφτάσω
Τη νιότη μου στην Παναγιά θέλω να την κεράσω»