[ΓΑΜΑ]

Προσευχή στον ήλιο

Η Δέσπω αποδέχτηκε ήλιου δοκιμασία

Γρήγορα σουλουπώθηκε, άνοιξε σαν Οσία

Έγνεψε στους ανήσυχους που πρόσμεναν για ώρα

Βούτηξ’ αμέσως τη Λενιώ, την τράβηξε με φόρα

Και σε χαρτί που ξέφτισε, κατακιτρινισμένο

Της έγραψε τί ‘χε συμβεί και τί ‘χε πεπρωμένο

«Εσένα βρήκε, Δέσπω μου, ο ήλιος να τα βάλει;

Σε κατατρέχει από μικρή, με σένα τά ‘χει πάλι;»

Η Δέσπω ξεσηκώθηκε, της βούλωσε το στόμα

«Βλαστήμια» της ξανάγραψε, τραντάζοντας το σώμα

«Άμα το λες, έχει καλώς» είπ’ η Λενιώ με πείσμα

Κι έτσι που τη λυπήθηκε την έβγαλ’ απ’ το κτίσμα

Περπάταγαν και καθεμιά στο νου της είχε άλλα

Σε μία παιδική χαρά, καθίσαν στην τραμπάλα

Κι όσο δε μίλαγε καμιά κι ατένιζαν τους δρόμους

Ο Γιώργης εμφανίστηκε με σηκωμένους ώμους

«Λενιώ μου» αναφώνησε, «σε βρήκα επιτέλους

Που ‘σ’ όμορφη και λαμπερή σαν όλους τους αγγέλους»

Η Δέσπω συμμαζεύτηκε, έσκυψε το κεφάλι

Μη δει το Γιώργη από κοντά και πάθει καμιά ζάλη

«Άσε μας Γιώργη κι έχουμε να πούμε τα δικά μας»

Είπ’ η Λενιώ και γύρισε την πλάτη στον πασά μας

«Έλα, Λενιώ θεσπέσια, δώσ’ μου μια ευκαιρία

Θα σ’ έχω σα πριγκίπισσα, χωρίς ταλαιπωρία»

«Πόσες φορές θα σου το πω; Παράτα με ν’ αγιάσω

Με σένα μόνο την τιμή που έχω θα λεκιάσω»

«Με αδικείς, μωρέ Λενιώ, με βάφτισες ρεμάλι

Αλλά σου το υπόσχομαι πως δεν είμαι παρτάλι»

«Άσε μας τώρα και καλό δρόμο για τη δουλειά σου

Και το βραδάκι, ξες εσύ, να πας στην παστρικιά σου»

«Αχ, βρε Λενιώ, καλά. Ό,τι πεις. Φεύγω γιατί έχω αργήσει

Τον καπετάνιο ποιος ακούει που θα με σκυλοβρίσει;»

Λενιώ και Δέσπω χώρισαν αργότερα στη μέρα

Κι η Δέσπω έτρεξε ξανά στο παραθύρι σφαίρα

Έξω απ’ το ψαροκάικο αντίκρισε το γόη

Μουγκή τον παρατήραγε να παίζει κομπολόι