Ο Ίθαν βλεφάρισε έντονα, κουνώντας το κεφάλι πέρα δώθε. «Σωστά» αποκρίθηκε μηχανικά. Άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου του κι έπιασε ένα κομμάτι ύφασμα. «Νόμισα κάποιος σε έπνιγε το βράδυ έτσι που ροχάλιζες σαν αρκούδα.»

«Ναι, ξέρω» απάντησε βιαστικά ο Έλιον. «Έτσι είμαι σε κατάσταση ανάπαυλας. Τα βγάζω όλα, μια κι έξω, και επιστρέφω στη ζωή ολοκαίνουργιος.»

«Ελπίζω μόνο αυτή η καινούργια σου κοπέλα να μην έχει πρόβλημα να κοιμάται δίπλα σε ένα αγριογούρουνο!»

Ο Έλιον έβγαλε ένα χαχανητό. «Έχεις πλάκα τελικά. Κι ας περπατάς συνήθως σαν ετοιμοθάνατος.»

«Ίσως να μοιάζω καμιά φορά με ετοιμοθάνατο, αλλά τουλάχιστον δεν τριγυρνάω μιλώντας για τη φιλενάδα που επινόησα.»

Γέλασαν για λίγο και η ατμόσφαιρα φάνηκε να ελαφραίνει. Ο Ίθαν σκούπισε το πρόσωπό του με το ξεφτισμένο ύφασμα. «Και για πες. Ποια είναι αυτή η καινούργια σου κοπέλα;»

Ο Έλιον ανασήκωσε τους ώμους. «Καλά, δεν το κατάλαβες; Η Λύρα από την εκπαίδευση.» Ύψωσε τις παλάμες με το βλέμμα ορθάνοιχτο. «Σου ορκίζομαι με τα χέρια ψηλά. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της από πάνω μου.»

Ο Ίθαν έξυσε λίγο πίσω από το αυτί του να απαλύνει την ξαφνική φαγούρα κι έπειτα έβαλε το ένα χέρι στο πιγούνι, καρφώνοντας τον Έλιον με στενεμένο βλέμμα. «Πραγματικά δεν έχω ιδέα αν μιλάς σοβαρά. Η Λύρα με τις πλεξούδες; Αυτή που συναγωνίζεται τον Κάσσιαν στην πρωτοκαθεδρία της προβολής;»

Ο Έλιον έγνεψε καταφατικά με ένα λοξό χαμόγελο. «Αυτή, ναι. Είναι ούτως ή άλλως ίση σε ομορφιά με μένα, έτσι δεν είναι;» Έκλεισε τα μάτια και κούνησε ρυθμικά το κορμί πέρα δώθε. «Κάνουμε το τέλειο ζευγάρι.»

Ο Ίθαν έγειρε το κεφάλι αριστερά. «Έλιον, δεν θέλω να σε στεναχωρήσω» είπε ξύνοντας το λαιμό του, «αλλά έχεις κάνει βουτιά στις ψευδαισθήσεις. Νομίζω αυτή είναι ικανή να καταπιεί την ψυχή σου ολόκληρη και να κάνει σαν να μη συνέβη τίποτα.»

Ο Έλιον γέλασε δυνατά, κοπανώντας τα πόδια του στο πάτωμα. «Ξέρεις κάτι, Ίθαν; Έχεις πλάκα!» Έσκυψε χαμηλά και σφιχτόδεσε τις μπότες του. «Πάμε τώρα γιατί, αν αργήσουμε, ο Γκάρικ θα καταβροχθίσει τις ψυχές και των δυο μας.»

Τα αγόρια κατευθύνθηκαν στο πεδίο εξάσκησης με γοργά βήματα. Μα μόλις πάτησαν πόδι στο προαύλιο, είδαν πως και οι υπόλοιποι είχαν σκορπίσει κάτω από τα ξύλινα υπόστεγα του χώρου, χωρισμένοι σε μικρά πηγαδάκια.

Ξαφνικά, μια τσατισμένη κοριτσίστικη φωνή ήχησε στο χώρο. «Εσύ, εκεί! Έχεις βάλει σκοπό να μας κάνεις όλους ρεζίλι;»

Η κοπέλα φάνηκε να πλησιάζει τον Κάσσιαν, βροντώντας νευρικά τις μπότες της στα λασπόνερα.

«Χαλάρωσε, Λύρα» απάντησε εκείνος με μια παιχνιδιάρικη χροιά. «Εσύ ειδικά δε χρειάζεσαι κανενός τη βοήθεια για να γίνεις ρεζίλι. Τα καταφέρνεις μια χαρά και μόνη σου.»

Η Λύρα ακούμπησε δυο δάχτυλα στους κροτάφους της. «Απλώς μην μπαίνεις στο δρόμο μου. Κάποιοι από εμάς δε μεγαλώσαμε με χρυσά κουτάλια.»

Ο Κάσσιαν χασκογέλασε ειρωνικά. «Εσύ το λες αυτό; Ενώ μένεις στο πιο ψηλό κτήριο της πόλης;»

«Βούλωσέ το, Κάσσιαν. Και μη με προκαλείς!»

Ο Ίθαν έδωσε ένα διπλό χτύπημα στην πλάτη του Έλιον. «Νομίζω η κοπέλα σου είναι πιασμένη.»

Ο Έλιον ξεφυσούσε γρήγορα, σφίγγοντας μια γροθιά μπροστά από το στόμα του. «Αυτός ο Κάσσιαν. Πάλι! Τον σιχαίνομαι ήδη.»

«Φίλε… είσαι ένας κυκλώνας συναισθημάτων.»

Λίγο μετά εμφανίστηκε ο Γκάρικ και όλοι σώπασαν ακαριαία. «Τι κάνετε εκεί ρε φοβητσιάρηδες;» φώναξε από το κέντρο του προαυλίου καθώς οι στάλες της βροχής κυλούσαν στο συνοφρυωμένο του πρόσωπο. «Φοβάστε λίγη βροχούλα και κρυφτήκατε κάτω απ’ τα υπόστεγα;»

Οι δόκιμοι έτρεξαν και σχημάτισαν έναν κύκλο γύρω από τον δάσκαλό τους. Ο Γκάρικ σταύρωσε τα χέρια και παρέμεινε σιωπηλός, περιμένοντας να πάρουν θέση.

«Δεξιότητα και πειθαρχία» άρχισε, υψώνοντας τους δείκτες των χεριών του διαδοχικά. «Αυτά θα σας κρατήσουν στη ζωή. Αλλά μία δεξιότητα υπερέχει όλων των άλλων σε έναν μονομάχο και τον καθορίζει.»

Οι δόκιμοι κρατούσαν την ανάσα τους, ακίνητοι.

«Ο εξαγνισμός!» δήλωσε ο Γκάρικ με στόμφο, ανοίγοντας τη δεξιά παλάμη. Στο κέντρο της ήταν σχεδιασμένο ένα κυκλικό σύμβολο με δυο γραμμές που ξεκινούσαν από το εξωτερικό του στροβίλου και κατέληγαν σε ένα ενιαίο κέντρο μέσα από τρεις-τέσσερις περιστροφές. Ήταν σαν δίνη από ποτάμια που εκβάλλουν σε κοινή λίμνη. «Αυτή είναι η Χάρις.»

Οι δόκιμοι έγειραν μπρος, γουρλώνοντας τα μάτια.

«Ο εξαγνισμός είναι το μεγαλύτερο όπλο των μονομάχων» συνέχισε ο εκπαιδευτής, επιδεικνύοντας την παλάμη στους δόκιμους, «το μέσο με το οποίο εξουδετερώνουμε το θανατηφόρο άγγιγμα των πρωτόγονων».

Με το δάχτυλο του άλλου χεριού ακολούθησε την κυκλική πορεία του συμβόλου από έξω προς τα μέσα. «Γαλουχώντας τη θέλησή μας και εστιάζοντάς την στις παλάμες μας, διοχετεύουμε την ενέργεια που ενοικεί μέσα μας, την ίδια ενέργεια που αποτελεί δεσμό με τη γη που πατούμε.»

Έσφιξε απότομα τη χούφτα του. «Αυτόν τον δεσμό οι πρωτόγονοι επιδιώκουν να διαφθείρουν.» Σάρωσε για μια στιγμή τους δόκιμους και ύψωσε το χέρι, ανοίγοντας ξανά τη χούφτα. «Χάρις» αναφώνησε με μεγαλοπρέπεια.

Μονομιάς, μια λάμψη εμφανίστηκε να απλώνεται κατά μήκος της παλάμης του σε κύματα.

Στράφηκε στο πλάι και την ακούμπησε με δέος σε ένα ξύλινο ομοίωμα που ήταν καρφωμένο στο έδαφος. Το αντικείμενο απορρόφησε το φως και άρχισε να λάμπει παρόμοια σε όλη του την επιφάνεια.

«Αυτός είναι ο εξαγνισμός» είπε ο Γκάρικ με το βλέμμα στραμμένο στο ομοίωμα. «Το αντικείμενο φέρει πλέον τη Χάρη μας, τη σωτηρία αυτού του κόσμου. Αυτό είναι που μας διακρίνει από τα διεφθαρμένα τέρατα. Το άγγιγμά τους είναι θάνατος. Η Χάρη μας είναι αναγέννηση.»

Οι νέοι παρακολουθούσαν άφωνοι.

Οι ψιχάλες είχαν σταματήσει να πέφτουν αλλά στο βάθος διακρίνονταν έντονοι κεραυνοί κάτω από τα κατάμαυρα σύννεφα. Ο Γκάρικ μειδίασε. «Ακούστε, βρωμόπαιδα. Μόνο όταν χριστείτε μονομάχοι θα μπορείτε να ελέγξετε πλήρως αυτή τη δύναμη. Αλλά η εκπαίδευσή σας αρχίζει τώρα.» Πήρε το χέρι από το ομοίωμα και η λάμψη έσβησε τελείως.

Σταύρωσε και πάλι τα χέρια κι έκανε ένα νεύμα στους βοηθούς του. «Οι διπλές σπείρες που θα χαράξουν στις παλάμες σας είναι απλώς βοηθητικές. Συγκεντρώστε τη δύναμη της θέλησής σας στο κέντρο τους και πείτε τη λέξη. Μην σταματήσετε μέχρι η Χάρη να λάμψει στις παλάμες σας.»

Οι βοηθοί πλησίασαν τους δόκιμους. Ο Ίθαν άνοιξε την παλάμη και καθώς η γραφίδα πίεζε το δέρμα του, ένιωσε ένα τρέμουλο στο χέρι. Έπειτα, ανοιγόκλεισε αργά τη χούφτα του και κοίταξε δεξιά.

Ο Έλιον είχε τεντώσει τη παλάμη προς τα έξω όσο η βοηθός του χάραζε τη σπείρα. Όταν το σύμβολο είχε πια σχηματιστεί, σήκωσε το χέρι προς τον Ίθαν και το κουνούσε έντονα χαμογελαστός λες και χαιρετούσε.

Αφού οι βοηθοί ολοκλήρωσαν και τις τελευταίες σπείρες, ο Γκάρικ βροντοφώναξε: «Στρωθείτε!»

Οι δόκιμοι κλείδωσαν τα βλέμματα στις παλάμες τους, αλλά κανείς δεν τολμούσε να προφέρει τη λέξη, ώσπου ξαφνικά, η βαθιά φωνή του Κάσσιαν τράνταξε το χώρο. «Χάρις!»

Οι υπόλοιποι γύρισαν αμέσως προς το μέρος του. Αλλά η παλάμη του δεν εμφάνισε ούτε σπίθα.

«Χάρις» απήγγειλε πάλι ο Κάσσιαν, σφίγγοντας τον καρπό του, αλλά τίποτα. Χαμήλωσε λίγο τα χέρια, κοιτάζοντας τη σπείρα με προσήλωση.

«Τι κοιτάτε ρε;» γκάριξε ο εκπαιδευτής, τινάζοντας απότομα το χέρι στον αέρα. «Στρωθείτε, είπα!»

Οι δόκιμοι έστρεψαν απευθείας τα βλέμματα στις παλάμες τους, κάποιοι πιάνοντας τους καρπούς τους όπως ο Κάσσιαν, άλλοι τεντώνοντας τα δάχτυλα έξω.

Μέσα σε μόλις λίγα λεπτά, ο χώρος εκπαίδευσης είχε γεμίσει από φωνές που επαναλάμβαναν τα λόγια πότε με δέος και πότε με αγανάκτηση. Ξανά και ξανά.

Ο Έλιον αναφωνούσε τη λέξη πότε σαν να πρόσταζε και πότε σαν να απορούσε, αλλά καμία λάμψη δεν εμφανίστηκε στο χέρι του.

Από δίπλα, ο Ίθαν κοίταζε μια τον Έλιον, μια τους υπόλοιπους δόκιμους. Ξεροκατάπινε και βλεφάριζε, αλλά δεν τολμούσε να κάνει ούτε μια προσπάθεια.

«Εσύ τι είσαι;» ακούστηκε η βροντερή φωνή του Γκάρικ από πίσω του. «Πιο έξυπνος από τους άλλους;»

Ο Ίθαν αναρρίγησε. Η καρδιά του άρχισε να ανεβάζει παλμούς. Κούνησε γρήγορα το κεφάλι δεξιά αριστερά και έβαλε τη μια παλάμη πάνω στην άλλη. «Χάρις» ψιθύρισε δειλά. Τίποτα.

Ο Γκάρικ από πίσω χασκογέλασε. «Κι αν έχω δει άχρηστους…» Σούφρωσε απότομα το βλέμμα. «Πιο δυνατά, ποντίκι.»

«Χάρις» επανέλαβε ο Ίθαν, ανεβάζοντας λίγο τον τόνο της φωνής. Πάλι τίποτα.

Ο Γκάρικ τον άρπαξε από το μπράτσο και τον τράβηξε μέχρι το κέντρο του προαυλίου. «Για πείτε μου, άθλιοι» είπε με σαρκαστικό ύφος καθώς τον έβαλε απέναντι από τους υπόλοιπους. «Τι φταίει που είστε τόσο αξιολύπητοι;»

Ο Έλιον τέντωσε το λαιμό, καρφώνοντας τον Ίθαν στα μάτια.

«Ίσως…» ψέλλισε ο Ίθαν, τραβώντας με δύναμη το μπράτσο από τη χούφτα του Γκάρικ. «Δεν πιστεύουμε ότι γίνεται αυτό που μας ζητάτε.»

Ο Γκάρικ σήκωσε το πηγούνι και τον εξέτασε για λίγο από ψηλά. Έπειτα άφησε μια μακριά εκπνοή και γύρισε προς τους εκπαιδευόμενους. «Τότε ποτέ δεν θα πετύχετε τίποτα» είπε πριν κάνει ένα απότομο νεύμα στον Ίθαν να επιστρέψει στη γραμμή. «Συνεχίστε μέχρι να πέσετε κάτω αν χρειαστεί. Καιρό έχω να γελάσω με την καρδιά μου.»

Ο Ίθαν πήγε πλάι στον Έλιον με το κεφάλι κατεβασμένο. Ο Έλιον, όμως, τον σκούντηξε ελαφρά στον ώμο, και χαμογέλασε, κλείνοντας ένα μάτι.

***

Το τάγμα του Βάρρεν προέλασε την ίδια μέρα κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό μέχρι το βορειότερο σύνορο της Έσπεργκεϊτ. Κατά το μεσημέρι, ο διοικητής συγκέντρωσε τις δυνάμεις του σε ένα ξέφωτο, περικυκλωμένο από πεύκα και ακακίες, και καθώς βροντές ηχούσαν από μακριά, έκανε ένα νόημα σε μερικούς μονομάχους να μαζευτούν γύρω του.

«Υποδιοικητά» είπε, γνέφοντας προς έναν από αυτούς.

Ένας νεαρός άντρας με έντονα σαγόνια και τοξωτά φρύδια ξετύλιξε έναν κιτρινισμένο χάρτη στο έδαφος. Οι υπόλοιποι σταύρωσαν τα πόδια και κάθισαν γύρω.

«Πίσω απ’ αυτούς τους λόφους βρίσκεται ο εχθρός» ξεκίνησε ο υποδιοικητής δείχνοντας προς τα βορειοδυτικά, «προφυλαγμένος από φυσικά εμπόδια». Έπειτα, με το δάχτυλό του σχημάτισε έναν κύκλο πάνω στο χάρτη, γύρω από την τοποθεσία του εχθρικού οχυρού. Στην απεικόνιση υπήρχαν λόφοι ολόγυρα του εχθρού ενώ στα ανατολικά του εκτεινόταν μια μεγάλη λίμνη.

«Είναι βαριά οπλισμένοι και οχυρωμένοι» συμπλήρωσε ο Βάρρεν. «Αν τους αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο, τελειώσαμε. Ωστόσο» συνέχισε, διπλώνοντας τα χέρια μπροστά, «αναλάβαμε μία αποστολή και θα τη φέρουμε εις πέρας».

Ο υποδιοικητής σούφρωσε τα χείλη, γέρνοντας περισσότερο πάνω από το χάρτη. «Αν είχαμε έστω τους τοξότες της Κόρυθαρ…»

«Ούτε οι τοξότες της Κόρυθαρ, ούτε το ιππικό της Μόνταργκεϊτ» διέκοψε ο Βάρρεν. «Είμαστε μόνοι μας, Σόργκεν.»

Ο Σόργκεν ένευσε, ανασηκώνοντας το κορμί. «Ποιο είναι το σχέδιο, κύριε;»

Ο Βάρρεν ακούμπησε το δείκτη στο στόμα και έσκυψε προς το χάρτη. «Θα περιμένουμε ώσπου να νυχτώσει καλά. Αυτό το στρατόπεδο μπορεί μεν να είναι σημαντικό κέντρο για το Ρήγμα και γερό οχυρό» είπε, χτυπώντας μαλακά το δάχτυλο στο σημείο του χάρτη όπου ήταν ζωγραφισμένοι οι λόφοι, «αλλά κανείς δεν μπορεί να μεταφέρει προμήθειες χωρίς να ακολουθήσει εμπορικά μονοπάτια».

Πριν ολοκληρώσει τη σκέψη του, η Τρόβη εμφανίστηκε να πλησιάζει. «Διοικητά» είπε καθώς στάθηκε πίσω από τους καθισμένους μονομάχους. «Το τάγμα είναι ανήσυχο. Αναμένουν εντολές.»

Ο Βάρρεν ξεφύσηξε, σφίγγοντας το σαγόνι. «Θα κατασκοπεύσουμε τις κινήσεις τους προκειμένου να ανακαλύψουμε τις εμπορικές τους διαδρομές.»

Ο Σόργκεν σήκωσε το πρόσωπο, κοιτώντας τις κορυφές των λόφων που ξεπρόβαλαν πίσω από τα πεύκα στα βορειοδυτικά. «Μήπως όμως πέσουμε σε παγίδα; Δεν θα περιμέναμε το ίδιο αν ήμασταν στη θέση τους;»

«Ναι, υποδιοικητά. Όμως υπάρχει κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας μας. Αναμένουμε πληροφόρηση από κατασκόπους μέσα στο εχθρικό οχυρό.»

«Είναι άξιοι εμπιστοσύνης, κύριε;»

Ο Βάρρεν κούνησε αργά το κεφάλι. «Είναι η μόνη μας λύση.» Αφού παρατήρησε για λίγο ακόμη το χάρτη, τινάχτηκε όρθιος. «Ας ελπίσουμε η καταιγίδα να μη σταθεί εμπόδιο. Ανιχνεύστε την περιοχή. Και στήστε σκηνές. Θα χρειαστούμε ένα αρχηγείο.»

«Διοικητά» παρενέβη η Τρόβη, κάνοντας ένα βήμα μπροστά. «Επιτρέψτε μου να είμαι στην ομάδα ανίχνευσης.»

Ο Βάρρεν πλάγιασε το κεφάλι, κι έπειτα άφησε μια αργή εκπνοή. «Σόργκεν, Τρόβη» είπε, κάνοντας ένα νόημα να τον ακολουθήσουν.

Οι τρεις τους βημάτισαν παραπέρα.

Ο Βάρρεν τους κοίταξε εναλλάξ. «Θέλω να είστε σίγουροι ότι έχετε τον έλεγχο των συναισθημάτων σας.»

«Απολύτως!» δήλωσε η Τρόβη αμέσως, προτάσσοντας το στήθος.

Ο Σόργκεν κατέβασε τα φρύδια αλλά δεν απάντησε.

«Το Ρήγμα έχει στερήσει κάτι πολύτιμο και από τους δυο σας» συνέχισε ο Βάρρεν. «Και από εμένα…» Κοίταξε κατάματα τον Σόργκεν. «Δεν γίνεται να αφήσουμε τις απώλειες να μπουν εμπόδιο στην αποστολή μας.» Όρθωσε το ανάστημά του, δένοντας πίσω τα χέρια. «Κατανοητό;»

Ο Σόργκεν και η Τρόβη ίσιωσαν τα κορμιά. «Ναι, κύριε.»

Προς το απόγευμα, ενώ ο Σόργκεν επέβλεπε το στήσιμο του στρατοπέδου, η Τρόβη αποχώρησε με τους υπόλοιπους ανιχνευτές για τα ανατολικά.

Όσο βράδιαζε, τα σύννεφα όλο και σκοτείνιαζαν και μια παγωμένη ατμόσφαιρα κατέκλυσε το μέρος ώσπου κατά τα μεσάνυχτα, οι μονομάχοι που κρατούσαν σκοπιά εντόπισαν μια φιγούρα να τρέχει προς το στρατόπεδο.

Μια σειρά από προειδοποιητικές φωνές ήχησε σαν συναγερμός μέσα στον πρόχειρο καταυλισμό. Οι μονομάχοι της πρώτης γραμμής πήραν θέση και δευτερόλεπτα αργότερα, ο Βάρρεν με τον Σόργκεν κατέφθασαν στο σημείο, σφίγγοντας τις λαβές των σπαθιών τους.

Η μορφή έμοιαζε όλο και πιο γνώριμη όσο πλησίαζε.

Ο Βάρρεν στένεψε το βλέμμα, κρατώντας το χέρι ψηλά. Οι υπόλοιποι μονομάχοι έπιασαν τις λαβές των λεπίδων τους και έσκυψαν σε θέση μάχης.

Ο Σόργκεν έγειρε μπρος, μισοκλείνοντας τα μάτια. Ένας μανδύας τινασσόταν ακανόνιστα πίσω από τη φιγούρα που έτρεχε προς το μέρος τους και φαινόταν όλο και πιο καθαρά πως φορούσε πανοπλία των μονομάχων.

«Ανιχνευτές» φώναξε ένας από τη φρουρά.

Ο Βάρρεν έκανε ένα σήμα και οι μαχητές απομάκρυναν τα χέρια από τα σπαθιά τους.

Μετά από λίγο, η Τρόβη κατέφτασε στο στρατόπεδο καταϊδρωμένη και στήριξε τα χέρια στα γόνατά της. «Δεν γλίτωσε κανείς» ανέφερε ανάμεσα σε κοφτές αναπνοές. «Μας έχουν καταλάβει, διοικητά. Αμέτρητοι τοξότες έχουν στηθεί στην άλλη πλευρά των λόφων. Ξέρουν ότι ερχόμαστε. Ξέρουν και από πού.»