Ενώ ο Ίθαν βημάτιζε προς τη γραμμή των εκπαιδευόμενων, στη γεμάτη από πευκόδεντρα αυλή του Δημαρχείου εκατοντάδες μονομάχοι ανέμεναν σε στοίχιση.

Ο Κάελ, περιτριγυρισμένος από τους συμβούλους, ατένιζε το στράτευμα με σταυρωμένα χέρια. «Διοικητά Βάρρεν» είπε με βαριά φωνή. «Αναφορά.»

Ένας ογκώδης άντρας στάθηκε, χαιρετίζοντας ακούνητος, μπροστά από την παράταξη και κάρφωσε τα γαλανά του μάτια στον Κάελ. «Ύπατε. Δύναμις τάγματος για την αποστολή Εσπέρα: Διακόσιοι πενήντα επτά. Άπαντες παρόντες.»

Ο Κάελ ένευσε ελαφρά και ύστερα ύψωσε τη φωνή. «Επιλεχθήκατε για τη δύναμη και το θάρρος σας. Βοηθήστε τους συμμάχους μας και γυρίστε ήρωες ή μην γυρίσετε καθόλου. Αποδείξτε πως οι μονομάχοι δεν είναι πιόνια κανενός. Πολεμάμε για τον λαό μας. Για τη γη μας. Στεκόμαστε ενάντια στο σκότος.»

«Στεκόμαστε ενάντια στο σκότος» βρόντηξε το τάγμα με μία φωνή.

Ο Ντάρβεν, ο γηραιός σύμβουλος που είχε αντιτεθεί στην αποστολή, πλησίασε τον Ύπατο. «Ελπίζω να ξέρεις τι κάνεις, άρχοντά μου. Ένα τέτοιο λάθος μπορεί να σου κοστίσει μέχρι και την ηγεσία της Ώριγκεϊτ.»

«Σκοπεύεις να μας προδώσεις, Ντάρβεν;» αντεπιτέθηκε ο Κάελ, κοιτάζοντας μπροστά. «Ή μήπως δεν άκουσες τι είπα; Δεν είμαι πιόνι κανενός.»

«Ποτέ δεν θα πρόδιδα τους μονομάχους, Ύπατε. Μην ξεχνάς πως γεννήθηκα και μεγάλωσα μονομάχος. Σε αντίθεση με κάποιους άλλους…»

Ο Κάελ σούφρωσε έντονα τα φρύδια, αλλά δεν γύρισε το βλέμμα στον Ντάρβεν. «Έχω αποδείξει την αξία μου και το συμβούλιο με στηρίζει. Ένα απολίθωμα σαν εσένα δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητεί τις αποφάσεις μου.»

«Οι αποφάσεις σου δεν είναι υπό αμφισβήτηση, άρχοντά μου. Η εξουσία σου, όμως…» Ο Ντάρβεν ύψωσε τις παλάμες. «Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Παρά ταύτα, γνωρίζεις πως μοναδικό μου ενδιαφέρον αποτελεί η επιβίωση του λαού μας. Είμαι πολύ γέρος για φιλοδοξίες, δε νομίζεις;»

***

Όλοι στον χώρο εκπαίδευσης κρατούσαν την ανάσα τους όσο ο Γκάρικ βάδιζε αργά μπροστά από τη γραμμή των δόκιμων. Αφού ανέβηκε στην ξύλινη εξέδρα, τους κάρφωσε με ένα κοφτερό βλέμμα και η βαθιά φωνή του ήχησε από άκρη ως άκρη. «Σκουπίδια. Άχρηστα σκουπίδια. Μόνο μέσα από σίδερο και φωτιά θα γίνετε άξιοι. Όλοι εσείς οι αργόσχολοι μου φορτωθήκατε εξαιτίας της μεγάλης απώλειας του δάσκαλου Γκόργκελ.» Χαμήλωσε λίγο τον τόνο της φωνής του. «Ήταν πράγματι ο καλύτερος όλων… Μα η καρδιά του δεν άντεξε άλλο την ανικανότητα των μονομάχων.»

Κούνησε για λίγο το κεφάλι κι έπειτα έβαλε τις γροθιές στους γοφούς του, πετώντας το στήθος έξω. «Από σήμερα, πρωτάρηδες και νεοφερμένοι θα εκπαιδεύεστε μαζί. Από τριάντα δύο που είστε, θα είναι θαύμα αν τα καταφέρουν οι έξι-εφτά.»

Απόλυτη σιωπή επικράτησε ξαφνικά στο μέρος. Ένα αγόρι κόμπιασε, αφήνοντας ένα λυγμό με βουρκωμένα μάτια.

«Πάρτε τον άχρηστο» διέταξε αμέσως ο Γκάρικ, δείχνοντας με το χέρι προς την έξοδο. «Α, ξέχασα. Τέτοια σημάδια ανικανότητας είναι ταξίδι χωρίς επιστροφή για το μαγειρείο. Αν θέλετε να κλαίτε σαν μωράκια, μπορείτε να το κάνετε ενώ καθαρίζετε πατάτες.»

Οι υπόλοιποι δόκιμοι παρατηρούσαν με γουρλωμένα βλέμματα τους βοηθούς του Γκάρικ να σέρνουν το παιδί έξω από το προαύλιο.

Ο Ίθαν βύθισε το κεφάλι στους σφιγμένους του ώμους. Τα χείλη και ο λάρυγγάς του είχαν στεγνώσει και το πρόσωπό του είχε ασπρίσει σαν πανί. Ξαφνικά, τα λόγια του Έλιον ξαναήρθαν στο νου του: «Σ’ αυτή την πόλη, μόνο αν είσαι μονομάχος σε σέβονται.» Έσφιξε τις γροθιές του και κοίταξε δεξιά. Ο Έλιον δεν είχε γυρίσει το κεφάλι προς την έξοδο όπως οι άλλοι. Μόνο είχε τεντώσει το κορμί και ατένιζε μπροστά.

Το πρόσωπο του δασκάλου τους αγρίεψε απότομα. «Πάμε στα βασικά» είπε κοφτά, κεντρίζοντας τα βλέμματα όλων. «Ποιος από σας τους άχρηστους ξέρει τον όρκο του μονομάχου;»

Δεν κουνιόταν φύλλο όσο ο Γκάρικ σάρωνε τη γραμμή. Δίπλωσε τα χέρια μπροστά και χασκογέλασε ειρωνικά. «Μάλιστα. Από τριάντα δύο κότες πέσαμε ήδη στις τριάντα μία. Μιλήστε ντε. Μην ντρέπεστε. Αν τα κάνετε θάλασσα, τουλάχιστον θα μου θυμίσετε γιατί δεν είναι να περιμένει κανείς τίποτα από εσάς.»

Ένας από τους δόκιμους, ψηλός και κατάξανθος, έκανε ένα βήμα μπροστά. Τα γαλανά του μάτια σπινθηροβόλησαν καθώς απήγγειλε: «Ορκίζομαι να προστατεύω, να εξαγνίζω, να στέκομαι ενάντια στο σκότος. Το σπαθί μου είναι δεσμός, ασπίδα και σκοπός μου.»

Ο Γκάρικ χαμογέλασε πλατιά. «Ωραία» είπε, τραβώντας τη λέξη με ευχαρίστηση. «Ίσως τελικά να μην είστε όλοι εντελώς άχρηστοι. Παρουσιάσου, μικρέ.»

«Κάσσιαν Φέρντιερ, κύριε!»

Ο Γκάρικ τον εξέτασε από πάνω ως κάτω. «Κάσσιαν.» Σήκωσε το δάχτυλο και έδειξε κατά μήκος της γραμμής των δόκιμων. «Όλοι εσείς οι ανίκανοι ίσως μάθετε κάνα δυο πραματάκια από τούτον εδώ.»

Ο Έλιον έγειρε μπροστά για να ρίξει μια κλεφτή ματιά στον Ίθαν. «Φιγουρατζής» μουρμούρισε, καλύπτοντας το στόμα με το χέρι του.

Ο Ίθαν τον κοίταξε με ανασηκωμένα φρύδια ενώ οι δόκιμοι τριγύρω έπνιγαν τα χαχανητά τους.

Ο Κάσσιαν, όμως, παρέμεινε εκεί με σφιγμένες τις χούφτες μέχρι που ο δάσκαλος του ένευσε να επιστρέψει στη θέση του.

«Τι ήταν αυτό;» είπε ο Γκάρικ, σηκώνοντας το δείκτη προς τον Έλιον. «Έχεις κάποιο πρόβλημα, ανυπόφορε βλάκα;»

«Όχι, κύριε. Δάσκαλε. Κύριε. Όχι, κύριε!» αποκρίθηκε ο Έλιον, χαμηλώνοντας τους ώμους. Τα χαχανητά γύρω δυνάμωσαν.

Ο Γκάρικ κατέβηκε από το βάθρο και περπάτησε αργά προς τον Έλιον με τα χέρια δεμένα πίσω. «Νομίζετε ότι το να είσαι μονομάχος είναι αστείο;»

Ο Έλιον αποτραβήχτηκε, στρέφοντας το βλέμμα χαμηλά.

«Νομίζετε ότι εδώ κάνουμε πλάκα;» συνέχισε ο Γκάρικ, βηματίζοντας γύρω του. «Ή μήπως νομίζετε ότι είστε τίποτα έξυπνοι;» Στάθηκε πίσω από τον Έλιον, σε απόσταση αναπνοής. Ο Έλιον ανατρίχιασε. «Έ;» γκάριξε ο εκπαιδευτής. «Λέγε, ανόητε!»

Ο Έλιον πήρε μια γρήγορη αναπνοή, ορθώνοντας το ανάστημα. «Όχι, κύριε.»

«Τι;» ούρλιαξε ο Γκάρικ στο αυτί του Έλιον.

«Όχι, κύριε!» κραύγασε ο Έλιον μέχρι που η φωνή του έσπασε.

Ο Γκάρικ του έδωσε μια γερή σπρωξιά, σωριάζοντάς τον μπρούμυτα στο έδαφος και τον πάτησε με την μπότα στην πλάτη. «Σήκω, έξυπνε» είπε, πιέζοντας κάτω το πόδι.

Ο Έλιον πίεσε δυνατά τα χέρια και ανασηκώθηκε λίγα εκατοστά, αλλά το τρέμουλο στα άκρα τον έκανε να ξαναπέσει κάτω. «Τι έγινε;» ρώτησε ο Γκάρικ σαρκαστικά. «Μόνο ανέκδοτα ξέρεις να λες;»

Ο Έλιον πήρε μια βαθιά εισπνοή, έβαλε όλη του τη δύναμη και, αφήνοντας μια κραυγή, ανασηκώθηκε μέχρι που κατάφερε να τεντώσει τα χέρια.

Ο Γκάρικ, όμως, πίεσε ξανά το πόδι, κατεβάζοντάς τον στο χώμα μονομιάς. «Σκουπίδι.»

Ο Έλιον άφησε ένα βογγητό με μισόκλειστα μάτια.

«Πώς γίνεται να βρέθηκα με ένα σωρό χαμένους ηλίθιους;» είπε ο Γκάρικ, παίρνοντας το πόδι από πάνω του, κι έπειτα βάδισε μπροστά από τους στοιχισμένους δόκιμους με το κεφάλι στραμμένο στο πλάι. «Στρωθείτε» είπε, ξεφυσώντας. «Πέντε γύροι κι αυτό για προθέρμανση. Όποιος δεν ολοκληρώσει, δεν θα φάει σήμερα. Δεν θα προλάβει, δηλαδή. Θα έχει να καθαρίσει πολλές τουαλέτες…»

Ο Έλιον τινάχτηκε όρθιος με κατακόκκινο πρόσωπο κι άρχισε να τρέχει με τους άλλους εκπαιδευόμενους περιμετρικά του προαυλίου.

Αμέσως, ο Ίθαν πήρε φόρα και ακολούθησε με γρήγορες αναπνοές.

Όταν ολοκλήρωσαν τους γύρους, οι δόκιμοι περικύκλωσαν τον Γκάρικ λαχανιασμένοι. «Κάμψεις» βροντοφώναξε ο εκπαιδευτής με το δάχτυλο στραμμένο προς τα κάτω. Οι δόκιμοι έπεσαν αμέσως. «Κοιλιακοί» πρόσταξε λίγο μετά, και όλοι γύρισαν ανάσκελα. «Στα μονόζυγα!» φώναξε ύστερα.

Οι εκπαιδευόμενοι έτρεξαν ως την άκρη του χώρου εκπαίδευσης και άρχισαν τις έλξεις. Ο Γκάρικ περιφερόταν αργά ανάμεσα στα μονόζυγα με τα χέρια πίσω. «Πρέπει να χτίσετε μύες. Έτσι αδύναμες κατσαρίδες που είστε, ως κι η ανάσα ενός πρωτόγονου θα σας έστελνε κατευθείαν στον άλλο κόσμο.»

Ο Ίθαν ένιωθε την ανάσα του να λιγοστεύει. Έσφιγγε τα μπράτσα για να ανέβει ψηλά αλλά οι μύες του είχαν αρχίσει να κάνουν έντονους σπασμούς. Κρεμάστηκε για μια στιγμή από το μεταλλικό μονόζυγο, βαριανασαίνοντας, ενώ ο ιδρώτας έλουζε όλο του το πρόσωπο.

«Τι έγινε, ποντίκι;» είπε ειρωνικά ο Γκάρικ από δίπλα, κοιτάζοντάς τον επίμονα. «Δεν μπορείς άλλο;»

Ο Ίθαν τον κάρφωσε στα μάτια, πήρε μια βαθιά εισπνοή και, σφίγγοντας τα χείλη, ανέβασε το κορμί αργά ώσπου το κεφάλι του πέρασε τη μπάρα του μονόζυγου.

Ο Γκάρικ μειδίασε. «Διάλειμμα, άχρηστοι.»

Οι δόκιμοι κατέβηκαν κατευθείαν από τα μονόζυγα, άλλοι βαστώντας τα χέρια στα γόνατα κι άλλοι πέφτοντας καταγής με τα κεφάλια κατεβασμένα.

Δύο, όμως, από αυτούς ξάπλωσαν ανάσκελα και μουρμούριζαν κάτι που έμοιαζε με προσευχή. Ο Γκάρικ τους πλεύρισε αναψοκοκκινισμένος. «Φανταστείτε να είστε μπροστά σε έναν πρωτόγονο» είπε, τραβώντας τις άκρες των χειλιών προς τα κάτω. «Θα εμπιστευόταν κανείς σας τη ζωή του σε αυτά τα αξιολύπητα σκουπίδια;»

Ένα κορίτσι που στεκόταν κοντά του δε δίστασε. «Όχι, κύριε!»

«Πάρτε τους. Κι αυτήν μαζί. Έχετε τελειώσει.»

Ο Ίθαν και ο Έλιον σηκώθηκαν και κοίταζαν με κομμένη την ανάσα τους βοηθούς να βγάζουν έξω τους τρεις εκπαιδευόμενους. Το μέρος γέμισε ψίθυρους.

«…τι συνέβη;…»

«…γιατί να πετάξει έξω και το κορίτσι;…»

«…αυτή δεν ήταν η σωστή απάντηση;…»

Ο Γκάρικ γύρισε την πλάτη και γρονθοκόπησε μια ξύλινη κατασκευή που κρεμόταν από την περίφραξη. Οι δόκιμοι σώπασαν ακαριαία και ο αέρας φάνηκε να βαραίνει πάλι. «Η ανικανότητα είναι απαράδεκτη, βρωμόπαιδα. Αλλά το να ξεπουλάτε τους συντρόφους σας είναι πραγματική αηδία.»

Οι εκπαιδευόμενοι κοιτούσαν με μισάνοιχτα στόματα.

Ο Γκάρικ έστριψε τη γροθιά του μπροστά στο πρόσωπό του, εξετάζοντας την κοκκινίλα στα ακροδάχτυλά του. «Όλοι εσείς οι τεμπέληδες πρέπει να μάθετε κάτι καλά. Οι μονομάχοι μάχονται πάντα σε παράταξη.» Γύρισε ένα σουφρωμένο βλέμμα προς τους δόκιμους. «Νομίζετε πως εγώ είμαι σκληρός; Για πάν’ τε στους πρωτόγονους. Ένας μονομάχος μόνος είναι μονομάχος ψόφιος!»

Ο Ίθαν ένιωσε ξαφνικά την έντονη ζαλάδα και την ανακατωσούρα στο στομάχι να επιστρέφουν. Αλλά τα λόγια του Έλιον δεν είχαν σταματήσει να αντηχούν στο μυαλό του. Έσφιξε το σαγόνι και άφησε μια βαθιά εκπνοή.

Μετά το μεσημεριανό, οι δόκιμοι έτρεξαν μερικούς γύρους ακόμα. «Κάτω!» φώναξε ο Γκάρικ όταν μαζεύτηκαν και πάλι γύρω του, ρίχνοντάς τους για κάμψεις.

Ο Έλιον βαστούσε καταϊδρωμένος το κορμί στα τρεμάμενα χέρια του, δαγκώνοντας δυνατά τα χείλη ενώ από δίπλα, ο Ίθαν έσταζε ιδρώτα στο έδαφος, αφήνοντας βογγητά ανάμεσα σε κάθε επανάληψη.

«Ανίκανα σκουπίδια!» φώναζε ο Γκάρικ χωρίς σταματημό.

Κάποια στιγμή, δύο ακόμη δόκιμοι ξάπλωσαν στο χώμα. Ο Γκάρικ αυτή τη φορά δεν είπε τίποτα, μόνο έδειξε με το χέρι τις ξύλινες εξώπορτες κι αμέσως οι βοηθοί άρπαξαν τους δόκιμους από τα πόδια και τους έσυραν κατά την έξοδο.

Λίγο μετά, ο ήλιος άγγιξε τον ορίζοντα και ο Γκάρικ ύψωσε τα χέρια μπροστά χιαστί κι έπειτα τα άνοιξε διάπλατα. Αφού έριξε ένα τελευταίο βλέμμα στους νεαρούς, ξεφύσηξε κοφτά και πήρε το δρόμο για την έξοδο.

Ο Έλιον βοήθησε τον Ίθαν να σηκωθεί και στηρίχθηκαν ο ένας πάνω στον άλλο, αναπνέοντας μετά βίας. Πριν, όμως, ξεκινήσουν για τους θαλάμους, ο Κάσσιαν πέρασε από μπροστά τους με το στήθος έξω, τινάζοντας πίσω την ξανθιά του φράντζα.

Ο Έλιον μάζεψε μια αναπνοή. «Δεν σου είπα ότι είναι φιγουρατζής;»

Ο Ίθαν άφησε ένα κοφτό γέλιο με το ένα μάτι κλειστό από το τσούξιμο. «Ναι.»

Όταν επέστρεψαν στους θαλάμους, τα κορμιά τους πονούσαν παντού και τα άκρα τους είχαν παραλύσει.

Έπεσαν σε διπλανά κρεβάτια χωρίς να βγάλουν τους λερωμένους χιτώνες και ο ύπνος τους πήρε αμέσως. Χωρίς σχόλια, χωρίς καληνύχτες.

***

Τις επόμενες ημέρες, μια βαθύγκριζη συννεφιά κάλυψε την Ουράνοβα για μερόνυχτα, ενώ ένα ελαφρύ, ψυχρό αεράκι έπνεε σαν ψίθυρος ανάμεσα στις πόλεις των μονομάχων.

Το τάγμα που είχε αποστείλει ο Κάελ κατέφθασε στην Έσπεργκεϊτ ένα κρύο πρωινό, κι αμέσως, συγκεντρώθηκε μπροστά στο Δημαρχείο της πόλης.

Ο διοικητής Βάρρεν έκανε ένα νεύμα στο στράτευμά του και καθώς οι εκατοντάδες μονομάχοι που τον ακολουθούσαν παρατάχθηκαν σε γραμμική στοίχιση, βάδισε μέχρι το μακρόστενο υπόστεγο του κτηρίου, όπου ήταν μαζεμένοι οι σύμβουλοι της Έσπεργκεϊτ.

Καθώς ο αέρας σφύριζε από τις χαραμάδες της ξύλινης σκεπής του Δημαρχείου, ο Βάρρεν στάθηκε σκεπτικός μπροστά στους συμβούλους, χαϊδεύοντας τα αραιά του γένια.

Μετά από μερικά λεπτά, γύρισε στο τάγμα του με ένα σοβαρό ύφος. «Το Ρήγμα έχει στήσει στρατόπεδα σε όλη την περιοχή γύρω από την Έσπεργκεϊτ» είπε καθώς ο μακρύς του μανδύας ανέμιζε άτακτα. «Δύο από αυτά έχουν ήδη καταστραφεί, ωστόσο τρία ακόμη παραμένουν επικίνδυνα.»

Μια νεαρή μονομάχος που στεκόταν στην πρώτη γραμμή στένεψε το βλέμμα. «Είναι όντως τόσο επικίνδυνοι, διοικητά;»

Ο Βάρρεν της γύρισε ένα αυστηρό βλέμμα και κούνησε το κεφάλι. «Είχαν δίκιο όσοι τους φοβήθηκαν… Εσύ, ειδικά, θα πρέπει να το είχες υποψιαστεί, Τρόβη.»

«Μα είναι απλά χωρικοί!» αντέτεινε εκείνη, απλώνοντας τα χέρια.

«Ίσως παλιότερα, αλλά τώρα φαίνεται να έχουν στήσει απόρθητα οχυρά.»

«Και οι άλλες πόλεις; Θα στείλουν βοήθεια;»

Ο Βάρρεν ένευσε αρνητικά.

Η Τρόβη κάρφωσε τα πράσινά της μάτια στον Βάρρεν και όρθωσε το ανάστημα. «Ποιο είναι το σχέδιο, κύριε;» ρώτησε καθώς ο άνεμος τίναζε τις ξανθιές της μπούκλες.

Ο Βάρρεν χαμήλωσε τα μάτια, μουρμουρίζοντας: «Υπάρχει λόγος που είμαι εδώ…» Έπειτα γύρισε προς το τάγμα και ύψωσε τη φωνή. «Αποστολή μας αποτελεί η κατάληψη του οχυρού στο βορρά. Οι μονάδες της Έσπεργκεϊτ θα αναλάβουν τα δυτικά στρατόπεδα.» Έστρεψε το βλέμμα κατά τον συννεφιασμένο ουρανό και αφού έμεινε για λίγο σιωπηλός, εισέπνευσε βαθιά. «Αναχωρούμε άμεσα και θα δοθούν περαιτέρω οδηγίες όσο κατευθυνόμαστε προς τα εκεί.»

***

Ο καιρός στην Ώριγκεϊτ χειροτέρευε μέρα με τη μέρα και οι ψιχάλες που έπεφταν ασταμάτητα έκαναν τα δρομάκια της να μοιάζουν με λασπώδεις λίμνες. Όποτε πήγαινε προς τον χώρο εκπαίδευσης, ο Ίθαν έβλεπε τους κατοίκους να ψιθυρίζουν μεταξύ τους και κάθε τόσο, κρυβόταν στις γωνίες των σπιτιών για να κρυφακούσει.

«…κάτι πολύ κακό έρχεται, το νιώθω…»

«…το Ρήγμα δεν αστειεύεται πλέον…»

«…κάθε μέρα προσεύχομαι οι θεοί να μας φυλάνε…»

Μια νύχτα, καθώς επέστρεφε με τον Έλιον από την προπόνηση, σταμάτησε για μια στιγμή και παρέμεινε σκυφτός, ψηλαφώντας τις φουσκάλες στα χέρια του. «Όλα αυτά… για να πεθάνουμε στον πόλεμο…» είπε χαμηλόφωνα.

«Αν δεν μας πεθάνει πρώτα ο Γκάρικ…» απάντησε σατιρικά ο Έλιον, στραβώνοντας το κεφάλι.

Ο Ίθαν κατέβασε τους ώμους και κοίταζε σκυθρωπός τη σκιά από το αδύνατο σώμα του.

«Αυτό σημαίνει να είσαι μονομάχος» είπε ο Έλιον, ακουμπώντας τον στον ώμο.

Ο Ίθαν τον κοίταξε με διάπλατα μάτια. «Τότε… μήπως καλύτερα να τρίβουμε πατώματα;»

«Όχι!» αναφώνησε ο Έλιον, πιάνοντας και τον άλλο ώμο του Ίθαν. «Θυμήσου, Ίθαν. Αν δεν είσαι μονομάχος, δεν σε σέβεται κανείς.»

Ο Ίθαν γύρισε το κεφάλι στα αριστερά, παρατηρώντας τα κάγκελα στο παράθυρο ενός σπιτιού. «Εγκλωβισμένος σαν δούλος…»

«Ή ελεύθερος και περήφανος!» τον διέκοψε ο Έλιον με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη.

Εκείνη τη νύχτα, ο Ίθαν δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Περιστρεφόταν στο κρεβάτι για ώρες λες και το ίδιο το στρώμα ήταν φτιαγμένο από αγκάθια. Το μυαλό του δεν σταματούσε να δημιουργεί σενάρια στα οποία πήγαινε στον πόλεμο και η μία ανατριχίλα διαδεχόταν την άλλη. Όμως, κάθε φορά που αποφάσιζε ότι θα παραιτηθεί, τα λόγια του Έλιον έρχονταν και πάλι στο νου του. Όχι, κλεισμένος στα μαγειρεία δεν έχω καμία ελπίδα να επιστρέψω σπίτι.

Το επόμενο πρωί, ξύπνησε πιασμένος. Άνοιξε τα μάτια με δυσκολία και στάθηκε καθισμένος στο κρεβάτι του, μαλάζοντας τα μουδιασμένα του μπράτσα.

«Καλημέρα» είπε ο Έλιον, δαγκώνοντας ένα ξερόψωμο υπό την υπόκρουση της ψιχάλας έξω. «Δεν θα πιστέψεις τι έγινε. Γνώρισα την καινούργια μου κοπέλα.»