[ΣΙΓΜΑ ΤΑΦ]

Προσευχή στον ήλιο

Μεγάλη θλίψη έπιασε το Γιώργη όπως περνούσε

Απ’ την ταβέρνα, σκέφτηκε πως δεν τη λαχταρούσε

Έξ’ απ’ το σπίτι της Λενιώς στάθηκε να κοιτάει

Την πόρτα χτύπησε. «Εμπρός.» Να μπει δεν του βαστάει

Το πρόσωπό του άσπρισε, πανί ξεθωριασμένο

Όταν η πόρτα άνοιξε, «Αχ και βαχ τον καημένο»

Η Δέσπω κι η Λενιώ μαζί, βούιζε το μυαλό του

«Πού βρέθηκαν αυτές οι δυο;» Έχασε τον ειρμό του

«Εσύ…» τρεμάμενη φωνή και κυρτωμένη πλάτη

«Με έσωσες κι ευχαριστώ, να δώσω θέλω κάτι»

«Γιώργη τι θες; Φεύγ’ από δω» είπ’ η Λενιώ αμέσως

Μη πως η Δέσπω ‘ναι μουγκή φανεί στο Γιώργη εμμέσως

Ένωσε τις παλάμες του ο Γιώργης και στο γόνυ

Έπεσε κάτω μονομιάς κι ας η Λενιώ μαλώνει

«Ποιο είναι τ’ όνομά σου, πες. Πώς λέγεσ’ άγγελέ μου;

Έφερα τούμπα το ντουνιά, το χέρι δώσ’ μου, Θε μου»

Η Δέσπω γούρλωσε ευθύς μάτια κι έκανε πίσω

Το μόνο που σκεφτότατε: «Το στοματάκι κλείσ’ το

Μη σε ακούσει ο μορφονιός να σκούζεις σα παγώνι

Και θυμηθεί που σ’ έκραζε τις νύχτες στο μπαλκόνι»

Όπως τον έβλεπ’ η Λενιώ στα γόνατα πεσμένο

Πως είχε αλλάξει αληθινά. «Ε τον αφορισμένο»

Σκέφτηκε και κοκκίνησε και κόχλασε και βράζει

Για κείνη έτσι δεν έκανε. «Ο άνθρωπος αλλάζει;»

«Η Δέσπω δεν σε θέλει εδώ, φύγε και μη γυρίσεις»

Είπε κοφτά, λιτά η Λενιώ, «μόνος σου να σαπίσεις»

«Αν δε με θέλει θα κλειστώ στο μοναστήρι επάνω

Στην Παναγιά θ’ αφιερωθώ μέχρι να αποθάνω»

Απελπισία και οργή την έπιασε τη Δέσπω

Έδωσε μία αγκωνιά στη φίλη της και έξω

Τινάχτηκε, προσφέροντας το χέρι στο λεβέντη

Σώριασε κάτω τη Λενιώ μη χάσει τον αφέντη

«Εγώ που σε περίθαλψα, που σ’ είχα γι’ αδερφή μου

Στην άκρη με πετάς γι’ αυτόν στην ίδια την αυλή μου;

Χαθείτε απ’ τα μάτια μου αχρείοι και οι δύο

Ποτέ να μην σας ξαναδώ, ζεύγος τόσο γελοίο»

Τη Δέσπω την οδήγησε ο Γιώργης στο ξωκλήσι

Εκτάκτως φώναξαν παπά το γάμο να βλογήσει

Και δίχως καθυστέρηση βάλανε τα στεφάνια

Καθώς αέρας φύσαγε κάτω απ’ τα πλατάνια

Η νύχτα ήτανε μακριά και το δωμάτιο άδειο

Η Δέσπω έφτασ’ ως εδώ, θα έδειχνε κουράγιο

Να πουν πολλά δεν είχανε με τη μουγκή γυναίκα

Πρώτη γαμήλια νυχτιά, βαθμολογία δέκα

«Ήλιε μου, σε ευχαριστώ, χαζεύω τη θωριά του

Κι ας ροχαλίζει σαν τρακτέρ κι εγώ στην αγκαλιά του»

Έκανε προσευχή στερνή η Δέσπω κλειδωμένη

Στα μούσκουλα του μπελαλή σφόδρα συγκινημένη