[ΖΗΤΑ]

Προσευχή στον ήλιο

Πέρασε ένα τέρμινο που η Δέσπω στη δουλειά της

Τη φίλη της απέφευγε μη φάει τη γροθιά της

Στο σπίτι, όμως, μια χαρά και μία ευφορία

Ώσπου μια μέρα ξαφνικά ήρθε η απορία

«Δέσπω, καλή μου, μίλα μου ν’ ακούσω τη φωνή σου»

Ο Γιώργης πια επίμονος. «Εγώ θα ‘μαι μαζί σου

Τον άντρα σου τον ντρέπεσαι μετά ‘πο τόσους μήνες;

Σίγουρος είμαι πως εσέ ζηλεύουν κι οι σειρήνες»

Έσκυψε το κεφάλι της η Δέσποινα κι αρνήθη

Έσφιξε και τα χείλια της, ο Γιώργης δεν την πείθει

Αν έβγαζε καμιά στριγκλιά μπροστά στον έρωτά της

Θα έτρεχε για να κρυφτεί όσο μπορεί μακριά της

Πέρασαν άλλοι μήνες δυο κι ο Γιώργης επιμένει

Φύσαγε και ξεφύσαγε, υπομονή δε μένει

Τον Κωνσταντή εγύρεψε να του ομολογήσει

Τη Δέσπω κάπου ήθελε να την κακολογήσει

«Όταν την στεφανώθηκες, δεν σκέφτηκες τι κάνεις

Βούτηξες στην υπερβολή, νόμισες θα πεθάνεις»

Ο Κωνσταντής τον μάλωσε μπροστά ‘πο δέκα μπίρες

Που πίνανε ξανά οι δυο, γύρες πάνω στις γύρες

«Νόμιζα έκανα σωστά, αλλά δεν την αντέχω

Να μη μιλά, να μη λαλά, μα για φυτό την έχω;»

«Δε λες καλά; Πάλι καλά! Ψάχνεις τη φασαρία;

Στο γάμο τα μαλώματα τα φέρν’ η φλυαρία»

«Έχω ένα βάρος Κωνσταντή, το μάτι ξαναπαίζει

Άλλες κοιτάζω συνεχώς, τις βλέπω πετιμέζι»

«Τη μία πας για μοναχός, την άλλη για μπερμπάντης

Με σένα Γιώργη θά ‘βγαινε τρελός μέχρι και μάντης»

Κλάμα σαθρό και άθλιο μπρος στης Λενιώς τις σκάλες

Έριξ’ η Δέσπω για τον νιο που πήγαινε με άλλες

Στα πόδια της τυλίχτηκε για να τη συγχωρέσει

Αυτόν που την απάτησε ο νους να αφαιρέσει

«Αχ, Δέσπω, εγώ στά ‘λεγα, εσύ του κεφαλιού σου

Τον έλεγχο τον έχασες του άχαρου μυαλού σου»

Η Δέσπω μόνο έκρωζε, τσιρίδα και πριόνι

«Θα σου τον περιλάβω εγώ, εσύ βουρ στο σαλόνι!»

Και η Λενιώ ξεχύθηκε στους δρόμους να τον ψάχνει

Όταν τον είδε μια μπουνιά τον σκόρπισε σαν άχνη

«Δεν ντρέπεσαι ρε άθλιε, ρε κακομοιριασμένε

Χαΐβανε παλικαρά, σούργελο, βαρεμένε;»

«Κάτσε, Λενιώ, εσύ τα φταις που μ’ έμπλεξες μαζί της

Καλά την ξεφορτώθηκες, τάχα μου κολλητή της»

«Βρε ακαμάτη, άχρηστε, ψόφιο παλιό τομάρι

Πόσα θα σκαρφιστείς να πεις, τρισάθλιο γομάρι;»

«Εγώ εσένα ήθελα να πάρω, βρε Λενιώ μου

Ανακατώθηκα πολύ, μα εσύ ‘σαι στο μυαλό μου»

«Α! Συ θρασύς ‘σαι και σαχλός αλλά και σιχαμένος

Καλύτερα να έμενες στη θάλασσα πνιγμένος»

Όσο αυτοί καυγάδιζαν και βρίζονταν στη στράτα

Η Δέσπω τους κρυφάκουγε κρυμμένη σε μια τράτα

Το αίμα της εκόχλασε απ’ τον εκνευρισμό της

Πετάχτηκε μία και δυο να φέρει το χαμό της

Προτού ο νιος τις πει γιατί βούλιαξε στην κραιπάλη

Η Δέσπω σφάδαξε οικτρά σαν κόρακας και πάλι

Φρίξανε όσα ζωντανά υπήρχανε τριγύρω

Πτερόεντα, σκυλιά, γατιά και μια γριά μπατίρω

Ο Γιώργης στρώθηκε με μιας στον τσιμεντένιο δρόμο

Μπουσούλησε, μαζώχτηκε, ίδρωσε από τρόμο

Κι όσο η Δέσπω ούρλιαζε σαλή κι αλαφιασμένη

Λάμψη φωτός την έλουσε την αφηνιασμένη

Ούτε που το κατάλαβε, έσκουζε και βογκούσε

Ξάφνου απ’ το στόμα της λαλιά πάλι ξανακυλούσε

«Μην ξαναπείς κακό εσύ για τη Λενιώ λεχρίτη

Τη φίλη μου που μ’ άνοιξε απλόχερα το σπίτι

Εσένα ούτε να σε δω δεν θέλω στη ζωή μου

Αλλά κουβέντ’ αν ξαναπείς για την αυτάδελφή μου

Θα σε βουτήξω εγώ βαθιά στης θάλασσας τον πάτο

Γιατί αυτό σου άξιζε, να σ’ άφηνα κει κάτω»