[ΒΗΤΑ]

Προσευχή στον ήλιο

Η Δέσπω συγκροτήθηκε, μαζεύτηκε πιο πέρα

Στο δάχτυλο τ’ ασπριδερό, φαντάστηκε μια βέρα

«Όλοι το ξέρουνε, Λενιώ, ο Γιώργης σε λατρεύει

Καθημερνές και Κυριακές εσένανε γυρεύει»

«Και τι μ’ αυτό; Δεν νοιάστηκα ποτέ για τον αχρείο

Εγώ τη θάλασσ’ αγαπώ, με ζέστη και με κρύο»

«Αν δε τον θες, να μου το πεις, να τον εκυνηγήσω

Μπορεί αυτός το τυχερό νά ‘ναι που θ’ αποκτήσω»

«Κάν’ ό,τι θες, και ψάχτονε, και χτύπα το κεφάλι

Όταν χαμπάρι θα σου ‘ρθεί πως είν’ ένα ρεμάλι

Εγώ σε προειδοποίησα, μακριά απ’ τον λεχρίτη

Είναι η φήμη του γνωστή από την Κω ως την Κρήτη»

Η Δέσπω δεν απάντησε, μάζεψε το σεντόνι

Κι όταν τελείωσ’ η δουλειά, έτρεξε στο μπαλκόνι

Παραθυρόφυλλ’ ανοιχτά, φούσκωσε τα πνευμόνια

Κρώξιμο έβγαλε τραχύ που μάρανε τ’ αηδόνια

Ο Γιώργης ξαναπέρασε, λίγο μετά τη δύση

Σκυφτός, νωθρός και σκεφτικός, έτοιμος ν’ αμαρτήσει

«Πάψε, δε σού ‘πα το πρωί; Γκαρίζεις σα λατέρνα

Τ’ αυτιά μας πήρες. Φτάνει πια. Τσουτσούριασ’ ως κι η φτέρνα»

Κόκκινα μάγουλα, θαμπά, σαν νά ‘ταν κρυωμένη

Η Δέσπω έκρυψε ξανά τη μούρη λυπημένη

«Ήλιε μου, σου προσεύχομαι, δώσ’ μου φωνή αγγέλου

Να γαληνεύει τις ψυχές σαν στάλες του πινέλου

Ποτέ μου δεν ευχήθηκα για μένανε, μονάχα

Τους άλλους ελογάριαζα, το Γιώργ’ ήθελα νά ‘χα

Αλλά με τούτη τη φωνή δεν θα τον σαγηνεύσω

Κάνε μου χάρη μια φορά σε πέλαγος να πλεύσω»

Η νύχτα έπεσε βαριά στο στήθος της Δεσπούλας

Όνειρα με το Γιώργη της στην άκρη μιας ραχούλας

Πουρνό πουρνό σηκώθηκε, κοίταξε στον καθρέφτη

Τραντάχτηκε η γειτονιά, βομβαρδισμός που πέφτει

Μία κραυγή, σαν αστραπή, σαλέψανε κι οι σκύλοι

Γαβγίσματα, γογγύσματα, κι ο πάτερ πετραχήλι

«Η Δέσπω τό ‘χασε, παπά, χτυπάμε, δεν ανοίγει

Άγιασε το νεράκι σου μπας το χτικιό και φύγει»

Φορτώσαν τα ξαπτέρυγα, τα θυμιατά, λαμπάδες

Δυο εικονίσματα τρανά, που διώχνουν σατανάδες

Να κάνουνε μια προσευχή, η Δέσπω η καημένη

Βγάζ’ ήχους, μόνο, κι αλυχτά, φωνή δεν απομένει

«Κορίτσι μου, τι έπαθες; Έχασες τη λαλιά σου;»

Είπε ο πάτερ έντρομος. «Άνοιξε στον παπά σου!»

Μα κι αν προσπάθαγε ο παπάς, επίμονος ζητιάνος

Η νια μονάχα έσκουζε σαν άγριος πελεκάνος

Πέντε λεπτά πιο ύστερα χωρίς να ανασαίνει

Η κολλητή της η Λενιώ με χόρτα φορτωμένη

Ήρθε στην πόρτα, κοίταξε το γέρο ρασοφόρο

«Τον πάτερ τι τον θέλετε; Φέρτε ασθενοφόρο»

Άγριο βλέμμα ο παπάς της γύρισ’ απευθείας

Πού ‘χε κυκλώσει το στενό μετά της συνοδείας

«Αυτά δεν είναι λογικά πράγματα που συμβαίνουν

Κακά μαντάτα είναι αυτά που όλους μας βαραίνουν

Διαβόλου έργα φαίνεται πλήξανε το νησί μας

Στης Δέσπως την αγνή ψυχή θα πούμε την ευχή μας»

«Αν είναι η ψυχή αγνή, δαιμόνια δεν την πιάνουν

Ό,τι σου ‘ρθεί μη τσαμπουνάς, και μόν’ όσα σου κάνουν»

Όσο απ’ έξω ούρλιαζαν και λογοδιαφωνούσαν

Φως δυνατό τους τύφλωσε, δεν βλέπαν πού πατούσαν

Οι ψάλτες έκαναν χορό, ξόρκιζ’ ο πατερούλης

Τα θυμιατά κουδούνιζαν «Ας λυπηθεί ο Θεούλης!»

Μέσα η Δέσπω σήκωσε τα δακρυσμένα μάτια

Μία μορφή αλλούτερη, φτιαγμένη σε παλάτια

Μπροστά της εμφανίστηκε και της χαμογελούσε

«Στον ήλιο έκανες ευχή που ελαμποκοπούσε»

Η Δέσπω ταρακούνησε την μαύρη κεφαλή της

Αρνούμενη τινάζοντας το ίσιο το μαλλί της

«Μην κοπανιέσ', ευχήθηκες, και με αγνωμοσύνη

Τώρα θα μείνεις να βογκάς σαν να πιες κηροζίνη»

Η κοπελιά σαν άκουσε αυτές τις εξηγήσεις

Τα μάγουλα μαστίγωσε απ’ τις παρατηρήσεις

«Αν μάθεις απ’ το μάθημα που σού ‘δωσε ο αστέρας

Ο ήλιος ο πασιφανής, της μέρας ο πατέρας

Θα σου την επιστρέψουμε την θλιβερή λαλιά σου

Μέχρι, όμως, τότε μην μιλάς, τρομάζεις και τη θειά σου

Πού ‘τρεξ’ ευθέως στον παπά με τα προβλήματά σου

Κουβάλησ’ όλο το νησί να λύσει τα δικά σου»