Στην πόλη τη θαλασσινή, του ήλιου, του αέρα

Η μέρα ήτανε διπλή, δόλια μου καμαριέρα

Σεντόνια άλλαζε, λινά, και μαξιλαροθήκες

Γιατί φτωχή γεννήθηκε, δεν της αφήσαν προίκες

Χαρούμενη, όμως, στοργική, μα και ανοιχτοχέρα

Τραγούδαγε συχνά-πυκνά και μέρα παρά μέρα

Οι συναδέλφισσες κοντά, την είχαν παραπαίδι

Από την ώρα πού ‘χαν δει μητέρα να κηδεύει

Η τύχη της ήταν αυτή, καλό μου κοριτσάκι

Μία ζωή με το πανί, των αλλονών τσιράκι

Και κάθ’ αυγή και δειλινό μπροστά στο παραθύρι

Ψαλμό απεύθυνε λιτό, κοιτώντας τ’ ακρωτήρι

«Ήλιε μου που βασίλεψες, κάνε μου μία χάρη

Στόλιζε όλους τους καλούς του κόσμου σαν ριχτάρι

Και μένα μην με νοιάζεσαι, αντέχω δίχως λίρες

Άλλωστε, αλήθεια, τι τις θες που τους γονιούς μου πήρες;»

Ένα πρωί στην προσευχή, την πέτυχε, επάνω

Περνώντας από το στενό σαν άλλο βετεράνο

Ο Γιώργης, ο μονόφρυδος, ο μελαμψός μπακούρης

Της πόλης περιζήτητος, για τη Λενιώ καψούρης

Το ψάλσιμο σαν άκουσε νά ‘ρχετ’ απ’ την καμάρα

Σταμάτησ’, ανατρίχιασε, κι έριξε μια κατάρα

«Κοψοχολιάστηκα, μωρέ, άη την καρακάξα

Τι ήχος σαν στριγκλιά φριχτή, μου κόπηκ’ η ανάσα»

Σήκωσε βλέμμα και φωνή: «Πάψε, βρε, μαύρη χήρα

Πρωί πρωί, χωρίς καφέ, μας βάρυνες τη μοίρα»

Η καμαριέρα κρύφτηκε αμέσως στο κλουβί της

Το δώμα πού ‘χε δηλαδή από γεννησιμιού της

Κι ο Γιώργης εκαμάρωσε με την ανδρειοσύνη

Πού ‘δειξε καθώς φίμωσε άγνωστη δεσποσύνη

Μα η καμαριέρα φώταξε μέσ’ απ’ τα σωθικά της

Ο Γιώργης της εμίλησε βαθιά μέσ’ την καρδιά της

Με τη Λενιώ στις κάμαρες τεντώναν τα σεντόνια

Από μικρές ήταν μαζί, μακριά απ’ τα αλώνια

«Δέσπω έλα δω και τύλιγε, χαζολογάς προσθέτως

Μπας κι ερωτεύτηκες ξανά, μάλλον ανυπερθέτως;»

Η Δέσπω τώρα τι να πει και τι να πρωτοκάνει;

Τα είπε όλα στη Λενιώ, «μόνο μην την ξεκάνει!»

«Καλά, μαρή, το έχασες; Τρελάθηκες τελείως;

Αυτός μόνο δεν σ’ έδειρε» είπε η φίλη αθλίως

«Λενιώ μου, ερωτεύτηκα, το λέω απ’ την ψυχή μου

Τον Γιώργη θέλω κι ας χαθεί για πάντα η φωνή μου»

Λοξά τη στραβοκοίταξε, της έδωσε μια μπάτσα

«Μυαλό» της φώναξε η Λενιώ, «όχι κορμί και μπράτσα»