Στην πόλη τη θαλασσινή, του ήλιου, του αέρα

Η μέρα ήτανε διπλή, δόλια μου καμαριέρα

Σεντόνια άλλαζε, λινά, και μαξιλαροθήκες

Γιατί φτωχή γεννήθηκε, δεν της αφήσαν προίκες

Χαρούμενη, όμως, στοργική, μα και ανοιχτοχέρα

Τραγούδαγε συχνά-πυκνά και μέρα παρά μέρα

Οι συναδέλφισσες κοντά, την είχαν παραπαίδι...