[ΗΤΑ]

Προσευχή στον ήλιο

Η Δέσπω ηλεκτρίστηκε σαν πήρε το χαμπάρι

Πως δεν εγκάριζ’ άλλο πια σαν γέρικο μουλάρι

Το χέρι έβαλε μπροστά στο στόμα και θωρούσε

Τον Γιώργη που στο έδαφος αναπνοή κρατούσε

«Πάμε Λενιώ» κορδώθηκε, της άρπαξε το χέρι

Την τράβηξε και φύγανε. «Ξέχνα το χασομέρη»

Ο Γιώργης πίσω: «Δέσπω μου, μονάχα τη φωνή σου

Να άκουγα αιτήθηκα και θά ‘μουνα μαζί σου»

Η Δέσπω δεν του μίλησε ποτέ ξανά του Γιώργη

Ακόμη κι αν καμιά φορά σκεφτότανε στ’ ανώγι

Τα χρόνια που περάσανε και πως τον συγχωρούσε

Καθώς της κόρης της απλά της σιγοτραγουδούσε

«Αγάπη μου όμορφη, γλυκιά, κόρη μου λατρεμένη

Οι άνθρωποι που σ’ αγαπούν θα σ’ έχουν φυλαγμένη

Σαν άστρα θα σε οδηγούν μακριά από τον πόνο

Ποτέ δε θα σε βλέπουνε με ζήλια και με φθόνο»