Κάθε νύχτα μα και μέρα

Με λογής λογιών φωνές

Ενοχλούν οι από πάνω

Με τσιρίδες και στριγκλιές

Τους ακούμε νύχτα μέρα

Δεν κοπάζουνε λεπτό

Μια ο γιος κι η συμπεθέρα

Μια η νύφη με το γιο

Έχουν γίνει ένα κουβάρι

Μεταξύ τους όλοι αυτοί

Και φωνάζουν και γκρινιάζουν

Μας σκοτίζουν την ψυχή

Έχουνε κι ένα μικράκι

Θα ‘ν’ δε θα ‘ναι δυο χρονώ

Τρέχει σίφουνας να πάρει

Προσοχή το καψερό

Κι όσο ελυσσομανάνε

Και το χάος συνεχά

Χάπια παίρνουμ’ όλ’ οι άλλοι

Μπας κι αντέξουμε σιμά

Και μιά των ημερώνε

Θε να πάμε από κει

Να γκαρίζουμε μαζί τους

Να μας φύγει η φωνή

Να αλληλοφαγωθούμε

Να γενούμε ρημαδιό

Μία πολυκατοικία

Πόλεμο κανονικό!