Η είδηση έκρουσε σαν αιφνίδια βροντή. Μουρμουρητά εξαπλώθηκαν σε όλο το τάγμα σε δευτερόλεπτα.

«…έχει το Ρήγμα εκπαιδευμένους τοξότες;…»

«…δεν έχουμε ελπίδα χωρίς ενισχύσεις…»

«…ανάθεμα στους λιποτάκτες…»

Ο Σόργκεν κάρφωσε ένα ορθάνοιχτο βλέμμα στον Βάρρεν. «Προδοσία;»

Ο Βάρρεν ξεφύσηξε οργισμένα. «Αυτοί οι κατάσκοποι…» είπε χαμηλόφωνα, σουφρώνοντας τα χείλη.

«Τι κάνουμε τώρα, διοικητά; Επιστρέφουμε;»

Ο Βάρρεν παρέμεινε σιωπηλός για λίγο, σκανάροντας το τοπίο ολόγυρα. «Όχι» αποκρίθηκε. «Ανασυντασσόμαστε εδώ. Διπλασιάστε τη φρουρά.» Γύρισε προς τον Σόργκεν, κουνώντας αποφασιστικά το δάχτυλο. «Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να πετύχουμε τον στόχο μας. Η επιχείρηση συνεχίζεται!»

Οι μονομάχοι σκόρπισαν και ο καταυλισμός σίγησε και πάλι. Όμως οι ψίθυροι ανάμεσα στο στράτευμα δεν σταμάτησαν εκείνη τη νύχτα.

«…μας οδηγεί κατευθείαν στον θάνατο…»

«…το σχέδιο έχει διαρρεύσει…»

«…δεν υπάρχει πιθανότητα να πετύχει…»

***

Στο πεδίο εκπαίδευσης, οι βοηθοί του Γκάρικ στέκονταν αντικριστά έξω από τον κύκλο των εκπαιδευόμενων, ενώ οι δόκιμοι αναφωνούσαν «Χάρις» με τα βλέμματα ασφαλισμένα στις ροζιασμένες τους παλάμες.

Από τη στιγμή που ο Γκάρικ εγκατέλειψε το χώρο, αφήνοντας την επίβλεψη της εκπαίδευσης στους βοηθούς του, ο Ίθαν δεν σταμάτησε να κοιτάζει τριγύρω, αρνούμενος να εξασκηθεί στη Χάρη όπως οι υπόλοιποι.

Κάποιοι εκπαιδευόμενοι έμοιαζαν πολύ προσηλωμένοι, λες και γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν. Αλλά κανείς δεν κατάφερνε να εμφανίσει την περίεργη λάμψη.

Στα δεξιά του Ίθαν, ο Έλιον είχε φέρει το χέρι τόσο κοντά στο πρόσωπο, που τα μάτια του αλληθώριζαν προκειμένου να εστιάσουν στη ζωγραφισμένη κουκκίδα.

Στην απέναντι πλευρά, ο Κάσσιαν επαναλάμβανε τη λέξη με σοβαρό ύφος, κάθε φορά τινάζοντας το χέρι και τεντώνοντας τα δάχτυλα.

Ο Ίθαν χαμήλωσε τα χέρια και κοίταξε αριστερά.

Η Λύρα, με το ένα πόδι λίγο πιο μπροστά από το άλλο, πρόφερε τη λέξη πότε έντονα και πότε σιγανά, σαν να μην ήξερε αν χρειαζόταν αυστηρότητα ή ιεροπρέπεια.

Ξαφνικά, ο Ίθαν ένιωσε ένα σκούντημα στη μέση. Τραβήχτηκε απότομα μπροστά και στράφηκε πίσω.

«Συνέχισε» πρόσταξε με αγριωπό ύφος η μία βοηθός, σκουντώντας τον ξανά με τη λαβή του ξίφους της.

Ο Ίθαν βρόντηξε το ένα χέρι πάνω στο άλλο. «Χάρις» ψέλλισε, παρατηρώντας τη σπείρα με ένα δύσπιστο μειδίαμα. Κούνησε ελαφρά το κεφάλι, ξεφυσώντας από τη μύτη. «Χάρις» επανέλαβε με μια ελαφριά ειρωνεία στη φωνή.

Με αργές κινήσεις, κοίταξε και πάλι πίσω. Η βοηθός δεν είχε φύγει, παρά μόνο του έκανε ένα κοφτό νεύμα να συνεχίσει.

«Χάρις» είπε ο Ίθαν ξανά, επικεντρωμένος στην κατάμαυρη κηλίδα. Για μια στιγμή, οι γραμμές της σπείρας φάνηκαν να γυρνάνε, φέρνοντάς του μια στιγμιαία ζάλη. Βλεφάρισε μερικές φορές και ύστερα στένεψε το βλέμμα και απομάκρυνε λίγο το χέρι. Οι γραμμές του συμβόλου έμοιαζαν και πάλι σταθερές. «Χάρις!» είπε πιο επιτακτικά. Αλλά δεν συνέβη τίποτα.

Μετά από λίγη ώρα, οι βοηθοί έδωσαν σήμα για μεσημεριανή παύση. Οι δόκιμοι πήραν το δρόμο για την τραπεζαρία που βρισκόταν στη βόρεια πλευρά του πεδίου, όμως ο Ίθαν παρέμεινε στη θέση του με το βλέμμα ασφαλισμένο στο γυριστό σύμβολο.

Δεν πέρασαν δέκα λεπτά και ήδη ένιωθε τα μάτια του να τσούζουν έντονα. Ανασήκωσε το κεφάλι, αφήνοντας τα χέρια να κρέμονται στο πλάι. Κοντά στη δυτική περίφραξη του χώρου εκπαίδευσης, μια επιβλητική βελανιδιά στεκόταν αγέρωχη.

Περπάτησε ως εκεί σκυθρωπός και κάθισε σε ένα στεγνό σημείο από κάτω. Αγκάλιασε σφιχτά τα γόνατά του, εισπνέοντας απαλά τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, και έκλεισε τα μάτια.

Μια ανάμνηση ξεπήδησε στο μυαλό του.

Θα είχαν περάσει τρία χρόνια από εκείνη την ημέρα. Ίσως και περισσότερα. Ήταν Κυριακή μεσημέρι και η οικογένεια προετοιμαζόταν για το καθιερωμένο γεύμα. Ο πατέρας του καθόταν στη μία άκρη του τραπεζιού και περίμενε με τα μαχαιροπίρουνα στα χέρια.

«Τι ώρα τρώμε;» φώναξε ο Ιάσωνας από τον επάνω όροφο.

«Το τραπέζι είναι έτοιμο» αποκρίθηκε η μητέρα του, στρώνοντας τα τελευταία σερβίτσια.

Η πολύχρωμη τραπεζαρία γέμισε από φωνές και γέλια. Ο Έκτορας, ο μεγάλος αδερφός, είχε πιάσει μια σοβαρή κουβέντα με τον πατέρα τους, ώσπου ενοχλημένος από τους καυγάδες της Έλλης με τον Ιάσωνα, ανακατεύτηκε κι εκείνος στον διαπληκτισμό. Η μητέρα τους, σιωπηλή, έριξε ένα συμπονετικό βλέμμα στον Ίθαν που καθόταν σκεπτικός μέσα στη φασαρία.

«Ησυχάστε να φάμε ήρεμα επιτέλους!» φώναξε ο πατέρας του, χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι. Σώπασαν όλοι, αν και τα δίδυμα συνέχισαν να σκουντιούνται κάτω από το τραπέζι. Το απόγευμα, κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό, η οικογένεια βγήκε μια βόλτα στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, όπου πάντα χτίζονταν οι καλύτερες αναμνήσεις.

Τα συναισθήματα είχαν γίνει πραγματικός στρόβιλος στο στομάχι του Ίθαν καθώς έφερε αυτές τις αναμνήσεις στο νου. Οι μύες γύρω από το λαιμό του όλο και έσφιγγαν, φράζοντας το λάρυγγά του. Τα μάτια του άρχισαν να βουρκώνουν. «Γιατί…;» ψέλλισε.

«Στο λέω! Αυτός ο Κάσσιαν πάει γυρεύοντας.» Η φωνή του Έλιον που πλησίαζε επανέφερε τον Ίθαν ακαριαία. Έτριψε τα μάτια του σαν να προσπαθούσε να βγάλει από μέσα κάποιο σκουπιδάκι και έσκυψε σχεδόν αυτόματα, σφίγγοντας δυνατά τα παχιά κορδόνια από τις δερμάτινες μπότες του.

«Ίθαν;» ρώτησε ο Έλιον, σκύβοντας ελαφρά προς τα μπρος. «Όλα καλά;»

Ο Ίθαν πήρε μια βαθιά ανάσα και σήκωσε γρήγορα το κεφάλι. «Εγώ αν είμαι καλά; Εσύ είσαι που έχεις ερωτικό αντίζηλο!»

«Α, ναι!» είπε ο Έλιον, πέφτοντας ανισόρροπα στο έδαφος. «Δηλαδή, δεν σταματάει ποτέ να καυχιέται;»

Ο Ίθαν εστίασε για λίγο το βλέμμα πίσω από τον Έλιον και χαμογέλασε. «Νομίζω καλά θα κάνεις να βρεις έναν τρόπο να συνυπάρξεις μαζί του.»

«Ποτέ!»

«Όχι, δεν κατάλαβες. Εννοώ τώρα. Έρχεται προς τα δω.»

Ο Έλιον γύρισε απότομα.

Ο Κάσσιαν και η Λύρα κατευθύνονταν προς το μέρος τους, αντάμα με μερικούς άλλους εκπαιδευόμενους. Ο Έλιον ένιωσε την αγωνία του να κορυφώνεται και τα πόδια του άρχισαν να κινούνται νευρικά μπρος πίσω.

«Ωραία είναι εδώ» είπε η Λύρα ενώ κοντοστάθηκε μπροστά τους. «Ό,τι πρέπει για χαλάρωση.»

Οι άλλοι δόκιμοι κάθισαν πιο πέρα, χαχανίζοντας έντονα και σκουντώντας ο ένας τον άλλο.

«Ναι» απάντησε ο Ίθαν με ένα αμήχανο χαμόγελο, βάζοντας το χέρι στον ώμο του Έλιον που κουνιόταν νευρικά.

«Είμαι η Λύρα» συνέχισε εκείνη με το χέρι στο στέρνο κι έπειτα το έστρεψε προς τα δεξιά, παίρνοντας μια ειρωνική γκριμάτσα. «Και αυτός ο ενοχλητικός είναι ο Κάσσιαν.»

Ο Ίθαν της χαμογέλασε, σφίγγοντας δυνατά τον ώμο του Έλιον. «Χάρηκα! Ίθαν.» Ταρακούνησε λίγο τον συγκάτοικό του. «Κι από εδώ ο Έλιον.»

«Ίθαν, ε;» είπε η Λύρα, βάζοντας το χέρι της στο πηγούνι. «Κάπου το ξανάκουσα αυτό το όνομα. Χμ… Εσύ δεν είσαι η τελευταία διάσωση;»

«Λύρα!» πετάχτηκε ο Κάσσιαν από δίπλα, ακουμπώντας τα χέρια στους γοφούς. «Μπορεί να είναι… αυτό που είπες, αλλά δεν χρειάζεται και να του το θυμίζεις.»

«Και τι ξέρεις εσύ;» αντιμίλησε αμέσως εκείνη. «Αριστοκράτη! Ποτέ δε θα καταλάβεις τι σημαίνει να είσαι ξένος.»

«Όλα καλά» παρενέβη ο Ίθαν. «Είμαι όντως διάσωση, όπως είπες. Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από την προηγούμενη ζωή μου. Μπορεί να γεννήθηκα κι εγώ αριστοκράτης, ποτέ δεν ξέρεις…»

Η Λύρα ανταπέδωσε ένα τυπικό χαμόγελο, διορθώνοντας την καστανή της πλεξούδα.

Ο Κάσσιαν κοίταζε αδιάφορος πέρα από την περίφραξη. «Δύσκολα θα επιβιώσεις εδώ. Το ίδιο και ο φίλος σου.» Ανασήκωσε τους ώμους. «Ίσως καλύτερα να τα παρατούσατε όσο είναι καιρός.»

«Κανείς δεν σε ρώτησε» αντέτεινε η Λύρα, μαλάζοντας κυκλικά τους κροτάφους της.

Ο Έλιον εξέταζε τον Κάσσιαν από την κορφή ως τα νύχια με μισόκλειστα μάτια, μέχρι που έγειρε το κεφάλι στο πλάι και σταύρωσε τα χέρια. «Και για πες. Τι τρέχει με εσάς τους δύο;»

«Δεν είναι προφανές;» αποκρίθηκε με απάθεια η Λύρα. «Εγώ είμαι έξυπνη και ο Κάσσιαν ηλίθιος.»

«Ωραίος τρόπος να πεις ότι δεν έχεις ιδέα από αληθινές μάχες» είπε ο Κάσσιαν, σηκώνοντας ένα φρύδι.

Ο Έλιον ύψωσε το δάχτυλο προς το μέρος τους, κουνώντας το δεξιά αριστερά. «Φαίνεται σαν να γνωρίζεστε αρκετά. Σαν να είστε αρραβωνιασμένοι ή κάτι τέτοιο.»

Η Λύρα κοκκίνισε. «Ναι, καλά! Απλώς… καλώς ή κακώς, μένουμε κάτω από την ίδια στέγη. Αυτό είναι όλο.»

«Ναι, σωστά!» συμπλήρωσε ο Κάσσιαν με ένα λοξό χαμόγελο. «Αν και συχνά κάνω τα αδύνατα δυνατά για να την κρατήσω μακριά μου.»

Η Λύρα πήρε μία νευριασμένη εισπνοή. «Αυτό ήθελες; Έννοια σου και θα γίνει μια χαρά δυνατό. Αφού ξεμπερδέψω μαζί σου, αμφιβάλλω αν θα ξαναπερπατήσεις.»

Ο Κάσσιαν χασκογέλασε. «Έλα τώρα» είπε με σαρκαστικό ύφος. «Ούτε που θα διανοούμουν να σε προκαλέσω.»

«Όχι ότι είχες και καμιά ελπίδα…»

«Ελάτε» αντήχησε από μακριά η φωνή ενός από τους βοηθούς. Οι δόκιμοι έτρεξαν και σχημάτισαν και πάλι έναν κύκλο.

«Συνεχίζουμε με εξαγνισμό!»

Το πεδίο γέμισε και πάλι με εφηβικές φωνές που επιδόθηκαν στην επίκληση της Χάρης. Ο Ίθαν άνοιξε πάλι την παλάμη, κοιτώντας επίμονα το σύμβολο και παρότι οι εικόνες από την ανάμνηση της οικογένειάς του περνούσαν σαν ζωντανές ζωγραφιές μπροστά από τα μάτια του, ταρακούνησε έντονα το κεφάλι και στήριξε τη μια παλάμη πάνω στην άλλη. «Χάρις» αναφώνησε αβίαστα λες και η λέξη είχε πάψει να είναι τόσο ασυνήθιστη.

***

Το επόμενο πρωί, ο Βάρρεν μάζεψε από νωρίς το στράτευμα κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η σταθερή βροχή της προηγούμενης νύχτας είχε μετατρέψει την περιοχή σε λασπώδες έλος και η επίμονη υγρασία έκανε την ατμόσφαιρα όλο και πιο βαριά και αποπνικτική.

«Με τον κίνδυνο ενέδρας, δεν μπορούμε να στείλουμε ομάδες ανίχνευσης ξανά. Θα χωριστούμε σε δύο τάγματα» ανακοίνωσε ο Βάρρεν με βραχνή φωνή. «Το πρώτο θα ακολουθήσει εμένα ανατολικά. Και το δεύτερο θα κατευθυνθεί με τον υποδιοικητή δυτικά.»

Οι μονομάχοι προετοιμάστηκαν άμεσα και χωρίστηκαν σε δύο μονάδες. Πριν, όμως, αναχωρήσουν, η Τρόβη πλησίασε τον Βάρρεν και τον Σόργκεν, που συζητούσαν λίγο πιο απόμερα. «Διοικητά» είπε η νεαρή μονομάχος διστακτικά. «Συγχωρέστε με, αλλά επιχειρήσαμε να ανιχνεύσουμε την περιοχή στα ανατολικά μόλις χθες και ήταν γεμάτη τοξότες. Σίγουρα θα σας περιμένουν.»

Ο Βάρρεν άφησε μια μακριά εκπνοή, περνώντας το χέρι από την αραιή του γενειάδα. «Αυτή τη φορά προσεγγίζουμε σαν τάγματα, όχι ομάδες.»

«Μπορώ τουλάχιστον να ακολουθήσω; Ίσως φανώ χρήσιμη. Θέλω… να είμαι χρήσιμη.»

«Αυτό δεν χωρά αμφιβολία» αποκρίθηκε ο Βάρρεν, κάνοντας ένα επιδοκιμαστικό νεύμα. «Αλλά θα είμαι πιο ήσυχος γνωρίζοντας ότι είσαι με τον Σόργκεν. Το Ρήγμα πήρε τους γονείς σου. Αλλά… πήρε και τη μητέρα του Σόργκεν.» Έμεινε σιωπηλός για λίγο, καταπίνοντας με δυσκολία, κι έπειτα πρόταξε το στήθος. «Ενωμένοι θα είστε δυνατότεροι.»

Ο Σόργκεν και η Τρόβη αντάλλαξαν ένα γρήγορο βλέμμα. «Έλα» είπε ο Σόργκεν, γνέφοντάς της να τον ακολουθήσει.

Η Τρόβη γύρισε προς την άλλη κατεύθυνση, αλλά πριν κάνει το πρώτο βήμα, στράφηκε και πάλι προς τον διοικητή. «Κύριε» είπε, κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση. «Ευχαριστώ.»

Οι μονάδες αναχώρησαν μετά από λίγο.

Το τάγμα του Σόργκεν βάδισε μέχρι τη δυτική πλευρά του λόφου ώσπου αργά το απόγευμα είχε πλέον προσεγγίσει αρκετά το εχθρικό οχυρό. Αντί όμως να ανακαλύψουν εμπορικές διαδρομές, ο ήχος ενός κέρατος που αντήχησε προειδοποιητικά τρεις φορές απέδειξε ότι μάλλον ο εχθρός τούς είχε ανακαλύψει πρώτος.

Ο υποδιοικητής έκανε νόημα στους μονομάχους να σταματήσουν και να ελέγξουν τη γύρω περιοχή. Οι πολεμιστές σκόρπισαν, άλλοι έρποντας, άλλοι σκυμμένοι, άλλοι καμουφλαρισμένοι.

«Ενέδρα!» μια φωνή διαπέρασε τη βραχώδη πλαγιά.

Μια μονάδα πεζικού εμφανίστηκε να πλησιάζει από τα νότια με ταχύ βήμα. Μόλις δευτερόλεπτα αργότερα, ένα δεύτερο κέρας ακούστηκε από την αντίθετη πλευρά όπου ένα ακόμη αντίπαλο στράτευμα εμφανίστηκε να κατευθύνεται κατά πάνω τους. Οι μονομάχοι είχαν παγιδευτεί ανάμεσα σε πολυάριθμες εχθρικές δυνάμεις και δύσβατους λόφους.

Οι νεότεροι μονομάχοι παρακολουθούσαν με παγωμένο το αίμα τη συντριπτική δύναμη που εμφανίστηκε. Αλλά και οι πιο έμπειροι σιγοψιθύριζαν πως η κατάσταση είχε εξελιχθεί σε μια σίγουρη παγίδα θανάτου.

Ο Σόργκεν μελετούσε ακλόνητος το μέγεθος των παρατάξεων του αντιπάλου. «Στις θέσεις σας!» διέταξε με τη βαριά, επιβλητική χροιά του. «Παραμείνετε ψύχραιμοι.» Με δύο κοφτές κινήσεις των χεριών του, έδωσε σήμα για διπλό σχηματισμό.

Το τάγμα σχημάτισε αμέσως δύο μικρότερες μονάδες. Ο Σόργκεν στάθηκε καταμεσής των παρατάξεων, σφίγγοντας καλά τη μεταλλική λαβή του ξίφους του και στράφηκε προς τα βόρεια στρατεύματα του εχθρού. «Σήμερα είναι η μέρα που στεκόμαστε ενάντια στο σκότος. Θυμηθείτε γιατί πολεμάτε. Ποιον προστατεύετε! Το μέλλον των αδερφών μας και των παιδιών μας είναι στα χέρια μας. Δεν πρόκειται να πέσουμε εδώ. Εμπρός!»

Οι μονομάχοι κατέθεσαν ένας προς έναν όλη τους την ψυχή τρέχοντας προς το βορρά. Τα αντίπαλα στρατεύματα συνέχισαν ορμητικά κατά πάνω τους με αμείωτη ταχύτητα, δίχως να αλλάξουν τακτική. Τελικά, οι μονομάχοι περικύκλωσαν τη βόρεια μονάδα από δεξιά και αριστερά και συγκρούστηκαν βίαια μαζί της. Από το πρώτο κιόλας λεπτό, σώματα έπεφταν στο έδαφος κατά συρροή.

Ο Σόργκεν χύθηκε στη μάχη. Πέρασε με άλματα δίπλα από δύο εχθρούς, αποκεφαλίζοντάς τους εν ψυχρώ. Τα κεφάλια τους εκτοξεύτηκαν άγαρμπα με τα βλέμματα θολά να τον καρφώνουν όπως στροβιλίζονταν στον αέρα.

«Κόψτε τους στα δύο!» φώναξε καθώς ακρωτηρίαζε έναν ακόμη με μια διπλή περιστροφή. Ο αντίπαλός του ούτε που ανοιγόκλεισε τα μάτια, παρότι είχε χάσει και τα δύο του χέρια. Με τα μάτια γουρλωμένα, πήδηξε κατά πάνω του, ουρλιάζοντας. Ο Σόργκεν κατέβασε το ξίφος στο γοφό του και τέντωσε τη λεπίδα ευθεία, καρφώνοντάς τον στο στέρνο. Το κορμί του χύθηκε άψυχο πάνω στον υποδιοικητή που το απώθησε με μια κλωτσιά, ελευθερώνοντας το σπαθί του.

«Δεν έχουν ψυχή» έκραξε κάποιος στη θέα ενός πολεμιστή του Ρήγματος να σέρνεται τσιρίζοντας κατά πάνω του χωρίς πόδια. Μία μονομάχος έκανε ένα άλμα προς τα εκεί, φέρνοντας μια τούμπα στο έδαφος πριν ακινητοποιήσει τον εχθρό, πατώντας τον στην πλάτη. Γύρισε τη λαβή του ξίφους της προς τα κάτω και βύθισε τη λεπίδα στο κρανίο του. Ο αντίπαλος ξεψύχησε επιτόπου.

Ένας άλλος εχθρός με θηριώδες ανάστημα έκοβε τον αέρα στα δύο με το πελώριό του τσεκούρι, αναγκάζοντας δύο μονομάχους μπροστά του σε οπίσθια άλματα. Οι μαχητές χώρισαν και του επιτέθηκαν από τα πλαϊνά. Εκείνος έβγαλε μια κραυγή και με μια ταχεία περιστροφή, έριξε τον έναν μονομάχο κάτω και κάρφωσε το τσεκούρι στο στήθος του άλλου. Τα αίματα πετάχτηκαν άτσαλα πάνω στο πρόσωπό του, όμως εκείνος ούτε που βλεφάρισε. Ο άλλος μονομάχος σηκώθηκε και έτρεξε καταπάνω του με την αιχμή μπροστά σαν κεντρί. Ο εχθρός ύψωσε το τσεκούρι με τα δυο χέρια κι όσο η λεπίδα διαπερνούσε το κορμί του, πελέκισε με ωμή δύναμη το κρανίο του μονομάχου, δείχνοντας τα δόντια. Τα σώματα των δύο αντιπάλων σωριάστηκαν κάτω ταυτόχρονα.

«Τέρατα» άρχισαν να αναφωνούν οι μονομάχοι.

Τα νότια στρατεύματα πλησίαζαν γρήγορα. Ο χρόνος πίεζε. Οι μονομάχοι είχαν καταφέρει να μειώσουν λίγο τις δυνάμεις του εχθρού, αλλά με κόστος το ένα τρίτο των δικών τους συντρόφων. Με το που συγκρούστηκαν μαζί τους και οι υπόλοιποι αντίπαλοι, τουλάχιστον μια δωδεκάδα μονομάχων έπεσαν ακαριαία.

Ο Σόργκεν, λουσμένος στον ιδρώτα, ένιωσε το χρόνο να διαστέλλεται καθώς αντίκριζε τα κατακρεουργημένα πτώματα τριγύρω. Στο βάθος, δυο εχθροί τεμάχιζαν συντρόφους του που σφάδαζαν στο έδαφος από τον πόνο, ενώ απέναντί του, πέντε εχθροί έτρεχαν κατά πάνω του με μια φρικτή όψη στο πρόσωπο. Έκανε μια γρήγορη περιστροφή. «Τρόβη» είπε ψιθυριστά, αναζητώντας την μέσα στο πλήθος. Μα δεν την έβλεπε πουθενά.

Οι πέντε αντίπαλοι πλησίαζαν γρήγορα. Το ξίφος του Σόργκεν έσχιζε ακανόνιστα τον αέρα καθώς εκείνος περιστρεφόταν και παραπατούσε άτσαλα. Ένας αντίπαλος απέφυγε τη λεπίδα του και όρμησε με μανία προτάσσοντας ένα δόρυ. «Στεκόμαστε ενάντια στο σκότος!» φώναξε ο Σόργκεν με όλη του τη δύναμη πριν αποκρούσει με μια δεξιόστροφη κίνηση.

Τρεις μονομάχοι πλησίασαν από το πλάι με τα ξίφη προταγμένα ευθεία, απομονώνοντας τέσσερις από τους πέντε αντιπάλους. Οι δύο απέκρουαν τα όπλα των αντιπάλων, ενώ ο άλλος διαπερνούσε τους θώρακές τους.

Ο Σόργκεν, καλυμμένος από πάνω ως κάτω με λάσπη και αίμα, σήκωσε και πάλι το βλέμμα προς τον εχθρό με το δόρυ, αντικρίζοντας την αντανάκλασή του στις κόρες των ματιών του που έμοιαζαν να μην εστιάζουν πουθενά. Τέντωσε τους μύες του, ορθώνοντας το σπαθί του, αλλά πριν προλάβει να αποφύγει το δόρυ, ένας σύντροφός του πήδηξε πάνω στον εχθρό από πίσω, στραγγαλίζοντάς τον με ένα ύφασμα από τον ξεσκισμένο του μανδύα. Ο αντίπαλος έριξε το όπλο του, παλεύοντας να απομακρύνει το ύφασμα με τα δυο του χέρια. Το στόμα του άφρισε και τα μάτια του γύρισαν ανάποδα πριν πνιγεί στις ίδιες του τις στριγκλιές.

Οι μονομάχοι είχαν καταφέρει να μειώσουν τις εχθρικές δυνάμεις στη μέση, αλλά σύντομα τους κυρίευσε ένας φόβος πως ίσως αυτό να ήταν το όριό τους. Οι παλάμες τους έκαιγαν από την τριβή με τις λαβές των σπαθιών τους και τα μάτια τους έτσουζαν από τον ιδρώτα και τη σκόνη της μάχης.

«Ξανά!» αλάλαξε ο Σόργκεν με όση φωνή του είχε απομείνει.

Οι μονομάχοι κατέθεσαν σώμα και ψυχή στη στερνή αυτή επίθεση. Τα ξίφη τους, η περιβολή τους, ακόμη και τα πρόσωπά τους, λασπωμένα και βουτηγμένα στο αίμα, είχαν πάψει να αστράφτουν.

Ξαφνικά, ένας κεραυνός χτύπησε κοντά και μια δυνατή καταιγίδα αποδιοργάνωσε τα αντικρουόμενα στρατεύματα. Οι επιζώντες μονομάχοι είχαν σκορπίσει λαχανιασμένοι, άλλοι με σχισμένες πανοπλίες κι άλλοι παντελώς αφοπλισμένοι. Οι εχθροί όμως δεν έδειχναν να εξαντλούνται.

Λίγο πριν το σκοτάδι σκεπάσει ολοκληρωτικά το πεδίο, οι πολεμιστές άρπαξαν από τους πεσμένους μία λεπίδα σε κάθε χέρι, μπήγοντας τις ματωμένες τους αιχμές στα σώματα των εχθρών. Για πρώτη φορά οι γραμμές του Ρήγματος φάνηκαν αποδεκατισμένες. Μια αισιοδοξία χάραξε στα καταϊδρωμένα τους πρόσωπα. «Τώρα!» βροντοφώναξε ο Σόργκεν στους μαχητές που είχαν ανασυνταχθεί γύρω του.

Με ηρωικά άλματα έπεσαν πάνω στους εχθρούς για το τελικό χτύπημα. Οι αντίπαλοί τους ανταποκρίθηκαν με διπλό μένος, ώσπου, κατά την οριστική σύγκρουση, το κέρας ήχησε πάλι, διακόπτοντας τη συμπλοκή. Οι εχθροί ακινητοποιήθηκαν επιτόπου και ο Σόργκεν κοίταξε έκπληκτος προς τον λόφο ανατολικά της σύρραξης.

Συστάδες τοξοτών του Ρήγματος εμφανίστηκαν στην κορυφή του λόφου με τα φλεγόμενα βέλη να φωτίζουν αχνά τις σκιασμένες τους φιγούρες.

Οι μονομάχοι αντάλλαξαν απελπισμένα βλέμματα μεταξύ τους.

«…όλα αυτά… για το τίποτα…»

«…δεν υπάρχει χρόνος για υποχώρηση…»

«…οι τοξότες θα μας καθαρίσουν όλους…»

Ο Σόργκεν κραύγασε, παύοντας τους αποκαρδιωμένους ψιθύρους: «Σήμερα. Στεκόμαστε. Ενάντια. Στο σκότος!» Αφήνοντας μια δυνατή ιαχή, συνέχισε την επίθεση που είχε αναχαιτιστεί, ακολουθούμενος από τους συντρόφους του που φώναζαν με μία φωνή το κύκνειο άσμα τους.

Οι τοξότες όπλισαν και σημάδεψαν το πεδίο της μάχης από πέρα ως πέρα, έτοιμοι να αφανίσουν όποιον βρισκόταν εκεί, εχθρό ή σύμμαχο. «Πυρ!»